Druze Tito mi ti se kunemo
  • Godine su prosle pune muka.
  • Ginulo se za slobodu nijemo.
  • Ili s pjesmom umesto jauka,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Veselje se siri na sve strane,
  • sad slobodno po zemlji idemo.
  • Al' velike pamticemo dane,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Praznik s'lazi na ulice
  • u oblake da letimo smjelo.
  • Nase pjesme zli neka se plase.
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
racunajte na nas
  • U ime svih nas iz pedeset i neke
  • Za zakletvu Titu ja spev'o sam stih
  • Ne spominjem proslost ni bitke daleke
  • Jer rodjen sam tek posle njih
  • Al zivot pred nama jos bitaka skriva
  • I preti nam preti ko duboki vir
  • Ja znam da nas ceka jos sto ofenziva
  • Jer moramo cuvati mir
  • Racunajte na nas
  • Sumnjaju neki da nosi nas pogresan tok
  • Jer slusamo ploce i sviramo rock
  • Al' negde u nama je bitaka plam
  • I kazem vam sta dobro znam
  • Racunajte na nas
  • U nama je sudbina buducih dana
  • I neki se mozda i plase za nju
  • Kroz vene nam tece krv partizana
  • Racunajte na nas
  • Racunajte na nas
Put u Kumrovec
  • Oživi misao, putevi bježe,
  • Zagorje pjeva: kaj,
  • i srce igra, pjesmu doseže:
  • je li to Gupčev kraj?
  • Sutla vijuga: modra tkanica,
  • zar je to Tahijev dvor?
  • Gle, preko šuma i oranica
  • zamak gleda odozgor.
  • Odmiče cesta, ljepota dana,
  • i jesen sva od svile
  • miriše njiva zaorana
  • i jata ptica krile.
  • "O lijepa naša..." slova sjaju,
  • s kamena stih nas zove,
  • himna se rodila u ovom kraju,
  • da, himna zemlje ove,
  • Jurimo, jurimo, Kumrovec, eno,
  • pred nama kao na dlanu;
  • mašemo rukom uzbuđeno,
  • a riječi ućute, stanu.
  • I onda tišina: ožive slike,
  • stranice pjevaju, zbore,
  • promiču tako dani i bitke
  • kroz naše krvave gore
  • I dok čitamo sa zida slova:
  • "Ovdje se rodio Tito";
  • golub slijeće sa starog krova
  • i kruži ponosito
  • Susjed je vajar iskles'o lik,i kruži ponosito
  • što nas sad gleda blago,
  • slobode naše to je spomenik
  • i sveg što nam je drago.
  • i sveg što nam je drago.
  • Uniđem pod krov, dodirnem rukom.
  • Uniđem kolijevka leži mala,.
  • priprosta zipka s drvenim lukom
  • Maršala odnjihala!
  • I na ognjištu vatra se žari
  • ko simbol misli žive,
  • pucketa tiho i ko da zari
  • juriše i ofanzive.
  • O gori vatro, vječno, žarko
  • kao misao Tita,
  • i svijetli toplo ko sunce jarko
  • i budi uzorita
  • U tvome sjaju nek se rode
  • i nove naše snage,
  • i nek nas i dalje cilju vode
  • i zastave crvene, drage!
bolna lezi omladinka Mara
Nema zapisa.
Izvori informacija
Nema zapisa.
Informacije
  • Za pisanje bloga kao informacije uglavnom koristim objavljene tekstove sa neta ili iz knjiga sa tematikom iz perioda stvaranja JUGOSLAVIJE , Neki tekstovi su obradjeni a neki objavljeni originalno
Blog
srijeda, rujan 10, 2008
OD kraja maja do sredine septembra 1943. godine jedan ograđeni logorski paviljon korišćen je i kao prijemni logor za ratne zarobljenike, prvo za četnike zarobljene u operaciji "Švarc", a posle kapitulacije Italije kraće vreme i za italijanske ratne zarobljenike.
Od 20. septembra kao zarobljenički logor korišćen je nekadašnji logor organizacije "Tot" na Ušću, koji je dobio novo ime: Prolazni zarobljenički logor 172 Zemun (Dulag 172 Semlin).
U njemu su, osim italijanskih, sovjetskih i drugih ratnih zarobljenika, bili internirani i zarobljeni pripadnici NOV Jugoslavije sa teritorije NDH koji su od avgusta 1943. godine imali status ratnih zarobljenika.
Partizani zarobljeni van teritorije NDH, ako bi bili dovedeni u ovaj logor, ubrzo su prebacivani u susedni Prihvatni logor Zemun, pod nadležnost nemačke policije.
U savezničkom bombardovanju Beograda i Zemuna na Uskrs, 16. i 17. aprila 1944. godine, Dulag 172 teško je stradao, a stotine zatočenika su poginule.
Preživeli zarobljenici prebačeni su u novi zarobljenički logor u Milišićevoj ciglani na Zvezdari u Beogradu, krajem maja 1944. godine.
Logor na Beogradskom sajmištu nije gubio značaj i za okupacioni aparat u Srbiji.
Prema zapovesti komandujućeg generala i komandanta u Srbiji od 5. avgusta 1943. godine, uhapšenike, određene za upućivanje na prisilni rad u Rajh, trebalo je dovoditi u Prihvatni logor Zemun. Ovim je potvrđeno da je logor na Sajmištu zadržao centralno mesto za prikupljanje zatočenika iz okupirane Srbije.
Posle kapitulacije Italije, 8. septembra 1943. godine, nadležnost vojnoupravnog zapovednika Srbije, generala Felbera, proširena je i na Sandžak i Crnu Goru. Na ove oblasti proširena su i ovlašćenja rukovodioca nemačke policije u Srbiji A. Majsnera.
Obaveštajna, pa i egzekutivna delatnost njegovog nadleštva proširena je i na Makedoniju, deo Bosne i Hercegovine i Albaniju.
Međutim, centralno mesto u Majsnerovoj represivnoj mreži zadržala je okupirana Srbija sa izgrađenim i uhodanim sistemom zatvora i logora, u kojem je Prihvatni logor Zemun imao najveći značaj.
Širenjem Majsnerove nadležiosti u jesen 1943. godine porastao je i značaj Prihvatnog logora Zemun, koji je, praktično, postao glavni nemački sabirni logor za ceo evropski jugoistok, a time, ujedno, jedan od glavnih izvora prisilne radne snage za radne i koncentracione logore u Rajhu i okupiranim zemljama.
Od januara 1943. godine, pa sve do maja 1944, dok je logor bio u nemačkim rukama, u još većoj meri nego do tada, najveći broj zatočenika pristizao je sa teritorije NDH, gde su tada vođene najžešće borbe na tlu Jugoslavije.

GORI OD GOREGA
Većina ovih zatočenika i dalje su bili Srbi, jer je teritorija pod kontrolom NOVJ najvećim delom bila na prostorima naseljenim Srbima, a oni su činili i najveći broj boraca partizanskih jedinica.
Nemačka vojska i policija od 1943. godine u svojim akcijama često su redom kupile sve radno sposobne osobe, tako da su u logor na Sajmištu dospevali i sasvim lojalni Hrvati i muslimani, najčešće seljaci.
Broj zatočenika logora na Sajmištu, dovođenih s teritorije okupirane Srbije, od početka 1943. godine neprekidno se smanjivao, kako apsolutno, tako i relativno, u odnosu na zatočenike iz drugih krajeva.
Najbrojniji zatočenici bili su pripadnici Narodnooslobodilačkog pokreta i organizacije Draže Mihailovića, kao i sumnjivi za saradnju sa njima.
Krajem februara 1943. godine Majnekea je na mestu komandanta logora zamenio SS-potporučnik Šercinger. Iako je na tom položaju ostao samo oko dva meseca, upamćen je kao surov i bezobziran čovek, koji je bez ustručavanja ubijao zatočenike.
Početkom maja 1943. godine Šercingera je zamenio SS poručnik Beker, koji je na tom položaju ostao do druge polovine maja 1944. godine, dok je logor bio u nemačkim rukama.
Beker je bio zatvoren, surov čovek, koji je često sam izvršavao kazne batinanjem i birao žrtve za streljanje u odmazdama. Nije se libio ni od pljački zatočenika.
Kao i ranije, od samog dovođenja u logor, zatočenici su bili izloženi najrazličitijim nedaćama, poniženjima i opasnostima.
Većini je to bilo prvo zatočenje, pa su
se teško privikavali na logorski režim.
titanik @ 19:34 |Komentiraj | Komentari: 0