Druze Tito mi ti se kunemo
  • Godine su prosle pune muka.
  • Ginulo se za slobodu nijemo.
  • Ili s pjesmom umesto jauka,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Veselje se siri na sve strane,
  • sad slobodno po zemlji idemo.
  • Al' velike pamticemo dane,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Praznik s'lazi na ulice
  • u oblake da letimo smjelo.
  • Nase pjesme zli neka se plase.
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
racunajte na nas
  • U ime svih nas iz pedeset i neke
  • Za zakletvu Titu ja spev'o sam stih
  • Ne spominjem proslost ni bitke daleke
  • Jer rodjen sam tek posle njih
  • Al zivot pred nama jos bitaka skriva
  • I preti nam preti ko duboki vir
  • Ja znam da nas ceka jos sto ofenziva
  • Jer moramo cuvati mir
  • Racunajte na nas
  • Sumnjaju neki da nosi nas pogresan tok
  • Jer slusamo ploce i sviramo rock
  • Al' negde u nama je bitaka plam
  • I kazem vam sta dobro znam
  • Racunajte na nas
  • U nama je sudbina buducih dana
  • I neki se mozda i plase za nju
  • Kroz vene nam tece krv partizana
  • Racunajte na nas
  • Racunajte na nas
Put u Kumrovec
  • Oživi misao, putevi bježe,
  • Zagorje pjeva: kaj,
  • i srce igra, pjesmu doseže:
  • je li to Gupčev kraj?
  • Sutla vijuga: modra tkanica,
  • zar je to Tahijev dvor?
  • Gle, preko šuma i oranica
  • zamak gleda odozgor.
  • Odmiče cesta, ljepota dana,
  • i jesen sva od svile
  • miriše njiva zaorana
  • i jata ptica krile.
  • "O lijepa naša..." slova sjaju,
  • s kamena stih nas zove,
  • himna se rodila u ovom kraju,
  • da, himna zemlje ove,
  • Jurimo, jurimo, Kumrovec, eno,
  • pred nama kao na dlanu;
  • mašemo rukom uzbuđeno,
  • a riječi ućute, stanu.
  • I onda tišina: ožive slike,
  • stranice pjevaju, zbore,
  • promiču tako dani i bitke
  • kroz naše krvave gore
  • I dok čitamo sa zida slova:
  • "Ovdje se rodio Tito";
  • golub slijeće sa starog krova
  • i kruži ponosito
  • Susjed je vajar iskles'o lik,i kruži ponosito
  • što nas sad gleda blago,
  • slobode naše to je spomenik
  • i sveg što nam je drago.
  • i sveg što nam je drago.
  • Uniđem pod krov, dodirnem rukom.
  • Uniđem kolijevka leži mala,.
  • priprosta zipka s drvenim lukom
  • Maršala odnjihala!
  • I na ognjištu vatra se žari
  • ko simbol misli žive,
  • pucketa tiho i ko da zari
  • juriše i ofanzive.
  • O gori vatro, vječno, žarko
  • kao misao Tita,
  • i svijetli toplo ko sunce jarko
  • i budi uzorita
  • U tvome sjaju nek se rode
  • i nove naše snage,
  • i nek nas i dalje cilju vode
  • i zastave crvene, drage!
bolna lezi omladinka Mara
Nema zapisa.
Izvori informacija
Nema zapisa.
Informacije
  • Za pisanje bloga kao informacije uglavnom koristim objavljene tekstove sa neta ili iz knjiga sa tematikom iz perioda stvaranja JUGOSLAVIJE , Neki tekstovi su obradjeni a neki objavljeni originalno
Blog
utorak, listopad 23, 2007

Veljko Vlahovic politicar, inzinjer masinstva rodjen je 02.09. 1914. u selu Trmanje, u Rovcima kod Kolasina. Umro je 7. 03. 1975. godine. Sahranjen je u Beogradu, u Aleji velikana. Istaknuti omladinski i partijski rukovodilac, humanist i graditelj socijalisticke Jugoslavije.
Osnovnu skolu ucio je u rodnom mjestu, a gimnaziju u Podgorici i Beogradu, Studirao je masinstvo na Tehnickom fakultetu u Beogradu, Pragu, na Sorboni (u Parizu) i diplomirao na Univerzitetu u Moskvi.Veoma se rano, jos kao srednjoskolac, ukljucio u napredni pokret. U Beogradu je 1932. godine izabran za sekretara udruzenja srednjoskolaca beogradskih gimnazija, koje je tada bilo jezgro revolucionarnog, srednjoskolskog pokreta.
Stupajuci na studije masinstva na Tehnickom fakultetu u Beogradu, po prirodi sistematican, radan i uporan, ubrzo je postao jedan od istaknutijih boraca i rukovodilaca naprednog studentskog pokreta u Beogradu. U SKOJ je primljen 1933, a u KPJ 1935, kao vec istaknuti studentski aktivist.
Sredinom tridesetih godina, napredni studenti Beogradskog univerziteta bili su pokretaci i organizatori brojnih politickih akcija u gradu i na Univerzitetu. Vlahovic je vec tada bio jedan od istaknutih organizatora i rukovodilaca borbe beogradskih studenata za autonomiju Univerziteta, slobodu nauke i kulture, protiv nacionalistickih udruzenja i policijske strahovlade, za demokratske slobode i drustveni napredak zemlje. Bio je clan od osnivanja, a 1935, do jula 1936, i predsjednik Akcionog odbora strucnih studentskih udruzenja na Beogradskom univerzitetu, i jedan od najistaknutijih organizatora i rukovodilaca velikih studentskih strajkova (februara 1935. i 4. aprila 1936.) u Beogradu. Zbog toga je hapsen i interniran u koncentracioni logor u Visegradu (14. februara do 20. marta 1935) i iskljucen s Univerziteta za 1935/36. godinu. Prije i u toku strajkova putovao je u Zagreb i Ljubljanu zbog koordinacije zajednicke akcije studenata ova tri velika univerziteta protiv tadasnjeg rezima.
Zajedno s Lolom Ribarom ucestvovao je u formiranju akcionih komiteta i u pripremama jugoslovenske studentske delegacije za Svjetski omladinski kongres u Zenevi, odrzan u jesen 1936. godine.
Polovinom 1936, po odluci partijskog rukovodstva na Univerzitetu, da bi izbjegao hapsenje, otputovao je u Prag, gdje se odmah ukljucio u rad partijske organizacije jugoslovenskih studenata u ovom gradu, i ubrzo izabran za zamjenika sekretara partijske organizacije.
Ucestvovao je u spanskom gradjanskom ratu, kao borac Internacionalnih brigada. Krajem januara 1937, s grupom od 26 jugoslovenskih studenata, iz Praga se ilegalno, preko Pariza, prebacio u Spaniju. Iz prvih dana njegova boravka u Spaniji potice i njegovo poznato pismo studentima Beogradskog univerziteta, u kome ih poziva na akciju davanja svestrane pomoci spanskom narodu u borbi za njegovu slobodu.
U spaniji se borio u Balkanskom internacionalnom bataljonu „Dimitrov" i poceo „da polaze ispite iz velike lekcije istorije", kako je nazivao borbu za spansku republiku. Ubrzo posle dolaska u Spaniju, u bici na Marami, 14. februara 1937. tesko je ranjen u nogu.
U Spaniji je bio borac s puskom u ruci i vrsio niz odgovornih duznosti u Internacionalnim brigadama. Najprije je radio u kadrovskoj sekciji Baze internacionalnih brigada u Albaceti, a zatim je bio pomocnik nacelnika za kadrove Balkanske internacionalne brigade. Poslije toga je radio u Komesarijatu internacionalnih brigada u Madridu i Barceloni, a zatim u Centru za evakuaciju boraca internacionalnih brigada u S'Agara. U drugoj polovini 1937, poslije smrti Blagoja Parovica, izvjesno vrijeme je bio i urednik lista „Dimitrovac". Posljednja funkcija u spanskoj republikanskoj vojsci bila mu je komesar bataljona.
Poslije prelaska u Pariz, od CK KPJ dobio je zadatak da organizira tehniku i dokumenta za ilegalni i legalni povratak u zemlju jugoslovenskih dobrovoljaca iz spanskog gradjanskog rata. U Francuskoj je djelovao i kao clan Partijskog biroa nekoliko partijskih celija u Parizu. U Parizu se prvi put susreo s drugom Titom, i od tada je jedan od njegovih najblizih suradnika i dosljednih sljedbenika. Dok je boravio i radio u Parizu, izabran je 1939. za clana CK SKOJ-a. Oktobra 1939. upucen je u Moskvu, kao predstavnik SKOJ-a, u Komunisticku omladinsku internacionalu (KIM). U Moskvi je nastavio studije na moskovskom Tehnickom fakultetu i radio u organima KIM, kao predstavnik SKOJ-a, a 1942. i 1943, do rasformiranja, kao sekretar KIM. Pored rada u KIM, bio i predstavnik KPJ u Kominterni do njenog raspustanja, 1943. godine.
Aprilski rat i okupacija Jugoslavije 1941. godine zatekli su ga u Moskvi. Vlahovic je tada pojacao rad na vezama jugoslovenskih komunista i gradjana s domovinom i radio na popularizaciji narodnooslobodilackog pokreta.
Po zadatku CK KPJ i Vrhovnog staba NOPOJ, u Moskvi je, 11. novembra 1941, organizovao  s DJurom Salajem radiostanicu „Slobodna Jugoslavija", preko koje je u svijet prodirala istina o borbi naroda Jugoslavije protiv okupatora i domacih izdajnika. Odrzavao je vezu s VS i dobivao izvjestaje iz zemlje, pripremao emisije za radio-stanicu, pisao u sovjetskoj stampi i drzao predavanja studentima, radnicima i sovjetskim gradjanima o oslobodilackoj borbi jugoslovenskih naroda. Starao se da radio-vesti „Slobodna Jugoslavija" i dobiveni izvjestaji iz zemlje budu emitirani na vise stranih jezika i jezicima jugoslovenskih naroda.
U Jugoslaviju se vratio krajem 1944. godine, i preuzeo duznost nacelnika Uprave za agitaciju i propagandu Centralnog komiteta Komunisticke partije Jugoslavije.
Poslije oslobodjenja zemlje, obavljao je najodgovornije partijske i drzavne duznosti: potpredsjednik Vijeca naroda u Narodnoj skupstini FNRJ, predsjednik Odbora za prosvjetu Saveznog vijeca, predsjednik Spoljnopolitickog odbora Narodne skupstine FNRJ, zamjenik ministra inostranih poslova FNRJ (1951—1952) i direktor „Borbe" (1953). Bio je clan Izvrsnog odbora i clan Predsjednistva SSRNJ (do juna 1966), predsjednik Komisije za medjunarodne veze SSRNJ, clan Centralnog odbora SUBNOR Jugoslavije, predsjednik Centralnog odbora Saveza ratnih vojnih invalida Jugoslavije (do oktobra 1965) i clan Uprave udruzenja spanskih boraca Jugoslavije.
Za clana CK KPJ (SKJ) biran je od V do X kongresa. Od VII kongresa SKJ clan je Izvrsnog komiteta, a od VIII kongresa do IV plenuma CK bio je jedan od sekretara CK SKJ. Na IX i X kongresu biran je za clana Predsjednistva CK SKJ. Bio je i predsjednik Gradske konferencije SKS Beograda (mart 1968 — mart 1970).
Bio je clan Savjeta Federacije i rezervni general-major Jugoslovenske narodne armije.
Bio je clan (1950) i sef jugoslovenske delegacije na zasjedanju Generalne skupstine Organizacije ujedinjenih naroda i Clan jugoslovenske delegacije na I konferenciji sefova drzava ili vlada nesvrstanih zemalja u Beogradu, septembra 1961. godine.


U vrijeme svog bogatog politickog rada, Vlahovic se bavio opsteepolitickim i ideolosko-teorijskim pitanjima marksizma-lenjinizma. Objavio je vise tekstova i studija o razvoju i ulozi SKJ u socijalistickom samoupravnom drustvu i drugim pitanjima. Za njegovu stvaralacku misao vezani su mnogi dokumenti komunisticke partije u cijoj je izradi ucestvovao, kao sto je Program Saveza komunista Jugoslavije i platforma za X kongres SKJ. Bio je veoma cijenjen kao suborac i drug, kao izuzetno skroman, principijelan i dosljedan borac za socijalizam. Kao istaknuti teoreticar, prekaljeni revolucionar, sljedbenik i suborac druga Tita, imao je veliki autoritet u nasoj zemlji i u revolucionarnom i progresivnom pokretu u svijetu.
Na poslanickim izborima, biran je za poslanika Savezne narodne skupstine u vise saziva.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i velikog broja jugoslovenskih i stranih visokih odlikovanja.
Za vrijeme studenskih demonstracija juna 1968, u Beogradu, stao je na stranu studenata i dobio batine na ulici, od policije!
Narodnim herojem proglasen je 27. novembra 1953. godine.


titanik @ 19:26 |Komentiraj | Komentari: 0