Druze Tito mi ti se kunemo
  • Godine su prosle pune muka.
  • Ginulo se za slobodu nijemo.
  • Ili s pjesmom umesto jauka,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Veselje se siri na sve strane,
  • sad slobodno po zemlji idemo.
  • Al' velike pamticemo dane,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Praznik s'lazi na ulice
  • u oblake da letimo smjelo.
  • Nase pjesme zli neka se plase.
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
racunajte na nas
  • U ime svih nas iz pedeset i neke
  • Za zakletvu Titu ja spev'o sam stih
  • Ne spominjem proslost ni bitke daleke
  • Jer rodjen sam tek posle njih
  • Al zivot pred nama jos bitaka skriva
  • I preti nam preti ko duboki vir
  • Ja znam da nas ceka jos sto ofenziva
  • Jer moramo cuvati mir
  • Racunajte na nas
  • Sumnjaju neki da nosi nas pogresan tok
  • Jer slusamo ploce i sviramo rock
  • Al' negde u nama je bitaka plam
  • I kazem vam sta dobro znam
  • Racunajte na nas
  • U nama je sudbina buducih dana
  • I neki se mozda i plase za nju
  • Kroz vene nam tece krv partizana
  • Racunajte na nas
  • Racunajte na nas
Put u Kumrovec
  • Oživi misao, putevi bježe,
  • Zagorje pjeva: kaj,
  • i srce igra, pjesmu doseže:
  • je li to Gupčev kraj?
  • Sutla vijuga: modra tkanica,
  • zar je to Tahijev dvor?
  • Gle, preko šuma i oranica
  • zamak gleda odozgor.
  • Odmiče cesta, ljepota dana,
  • i jesen sva od svile
  • miriše njiva zaorana
  • i jata ptica krile.
  • "O lijepa naša..." slova sjaju,
  • s kamena stih nas zove,
  • himna se rodila u ovom kraju,
  • da, himna zemlje ove,
  • Jurimo, jurimo, Kumrovec, eno,
  • pred nama kao na dlanu;
  • mašemo rukom uzbuđeno,
  • a riječi ućute, stanu.
  • I onda tišina: ožive slike,
  • stranice pjevaju, zbore,
  • promiču tako dani i bitke
  • kroz naše krvave gore
  • I dok čitamo sa zida slova:
  • "Ovdje se rodio Tito";
  • golub slijeće sa starog krova
  • i kruži ponosito
  • Susjed je vajar iskles'o lik,i kruži ponosito
  • što nas sad gleda blago,
  • slobode naše to je spomenik
  • i sveg što nam je drago.
  • i sveg što nam je drago.
  • Uniđem pod krov, dodirnem rukom.
  • Uniđem kolijevka leži mala,.
  • priprosta zipka s drvenim lukom
  • Maršala odnjihala!
  • I na ognjištu vatra se žari
  • ko simbol misli žive,
  • pucketa tiho i ko da zari
  • juriše i ofanzive.
  • O gori vatro, vječno, žarko
  • kao misao Tita,
  • i svijetli toplo ko sunce jarko
  • i budi uzorita
  • U tvome sjaju nek se rode
  • i nove naše snage,
  • i nek nas i dalje cilju vode
  • i zastave crvene, drage!
bolna lezi omladinka Mara
Nema zapisa.
Izvori informacija
Nema zapisa.
Informacije
  • Za pisanje bloga kao informacije uglavnom koristim objavljene tekstove sa neta ili iz knjiga sa tematikom iz perioda stvaranja JUGOSLAVIJE , Neki tekstovi su obradjeni a neki objavljeni originalno
Blog
utorak, veljača 12, 2008
Da o tome navedemo najpre svedočenje Krnjajić Rastka (32), Srbina iz Bosanske Dubice, koje je kao izbeglica u Beogradu dao 13. juna 1942, pošto je spašen iz logora Jasenovac. „Od sloma Jugoslavije prošle (1941) godine, pa sve do 18. aprila 1942. g. živeo sam u Bosanskoj Dubici. Dana 18. avgusta ove (1942) godine uhapšen sam po nalogu ustaških vlasti i stavljen u zatvor sreskog načelstva u B. Dubici, a tada su mene, kao i još 12 drugih Srba i jednog Muslimana, sproveli u zatvor u Novu Gradišku... U prvim mesecima posle sloma Jugoslavije u prošloj (1941) godini... stvaranjem ustaške organizacije po varošima i selima počinje ustaški teror. Svet je već tada morao da beži i da se sklanja od ustaša... O žetvi godine 1941. teror ustaški po selima sreza Bos. Dubica dostigao je vrhunac. Ustaše su o vršidbi upadale u sela (srpska) i oduzimala hranu, što je konačno izazvalo revolt, tako da su seljaci u selu Mirkovcu pružili ustašama otpor, trojicu ustaša razoružali i ubili ih. Nastao je tada po selima opšti metež i pobuna.... Ustaše se tada počinju formirati i kao vojne jedinice upadati iznenada u pojedina sela radi „čišćenja terena“. Ovo prvo „čišćenje“ od strane ustaša svršilo se time što su ustaše popalile mnoge kuće i zgrade (srpske), kao i žito sadeveno u kamare po selima uz cestu koja vodi od B. Dubice prema selu Mirkovcu... Tim povodom nastala su nova hapšenja (Srba), pa sam i ja, kao i mnogi drugi Srbi iz B. Dubice, da bi se sklonio pred hapšenjem, izbegao iz Dubice u selo Hrvaćane (srez Prijedor). U to vreme jedan deo uglednih Srba iz B. Dubice izbegao je u Srbiju, dok su znatan broj Srba Dubičana ustaše pohapsili i otpremili u Novu Gradišku u zatvor, a upotrebili su ih u radu na rušenju tamošnje srpske pravoslavne crkve. Od tada uhapšenih Srba u B. Dubici ustaše su ubile u zatvoru u Dubici njih 15 (nabraja njihova imena). ...Ovako stanje potrajalo je do meseca oktobra i tada je opet počelo „čišćenje Srba“. Prije „čišćenja“ skupljeno je u Bos. Gradiški, B. Dubici, Prijedoru i Bos. Novom oko 20.000 ustaša i domobrana i iz ovih mesta uputili su se ustaše i domobrani u planinu Kozaru da je „očiste“ od Srba. Srpsko seosko stanovništvo uklanjalo se pred ustašama i vojskom, jer su ustaše koga su uhvatili ili zatekli zaklali odmah. Stradalo je tom prilikom dosta žena i dece, dok je muškarcima uspelo da se sakriju u velikoj planini Kozari. Pored ubijanja žena i dece, ustaše su vršile i silovanja nad mladim devojkama, kao i nad neodraslom ženskom decom. Prilikom ovog „čišćenja“ najviše su stradala srpska sela Maglajci i Bjelajci, sreza bosanskodubičkog, u kojima je poklano oko 500 žena i dece. U ovim selima ustaše su decu nabadale na nož, ženama sekli dojke i odsečene dojke stavljali deci u usta. Užas je bio takav, da je mnogo žena i dece izludilo... Prilikom novih hapšenja Srba (decembra 1941) u Bosanskoj Dubici je uhapšeno, pokraj Srba, i dosta Hrvata i Muslimana, većinom uglednijih građana, koji su stajali po strani i nisu prišli ustašama... U to  vreme (januara 1942) dogodio se i ovaj slučaj. Jedna grupa ustaša iz Jasenovačkog logora iznenadno je prešla reku Savu i upala u selo Gradinu i odatle u selo Draksenić, u kojem su popalili nekoliko kuća, a oko 70 žena i dece odveli su u srpsku crkvu u tom selu i tu ih sve poklali.“ (Ceo ovaj dokument, iz Arhiva Sv. Sinoda, objavljujemo u dodatku).

Drugi preživeli svedoci ovako opisuju monstruozni zločin jasenovačkih ustaša u potkozarskom srpskom selu Drakseniću. Oko 800 ustaša iz Jasenovca, predvođeni zloglasnim Maksom Luburićem, komandantom Jasenovačkog logora, uz pomoć i domobranske vojske, upali su u Bosansku Gradinu, Čuklinić i Draksenić. U ovom selu ustaše su ubile i poklale oko 360 Srba — ljuda, žena i dece, u toku 13-15. januara 1942. Najveći zločin, masovni masakr Srba, ustaše su izvršile u srpskoj crkvi sela Draksenić, gde je tada ubijeno 208 osoba, među kojima najviše žena i dece. Navodi se da je u crkvi zaklano 47 dece, dok ih je u celom selu ubijeno 85, jer mnoga su deca ubijena i izgorela u popaljenim kućama u selu, jer je čitavo selo potpuno opljačkano i spaljeno. Drugi svedoci kažu da je srpski narod ovoga sela bio od ustaša pozvan u crkvu da ih pokatoliče, ali su ljudi to odbili. Onda ustaše kreću po kućama i pale ih, a žene i gola i bosa deca beže po snegu, pa ih ustaše hvataju i silom odvode u crkvu. U oltar su izdvojili devojke radi silovanja i mučenja posebnim metodama. Jedna žena, koja je u ranama ostala živa u hrpi leševa Draksenićke crkve, priča o tom bestijalnom ustaškom klanju: „Ustaše su nam rekle: Idite u Crkvu. Tamo će vam naš komandant Luburić držati govor. Mi smo pošli u crkvu da čujemo šta će komandant govoriti. Nismo dugo čekali. Kad je komandant ušao u crkvu, počeo je on i ustaše sve redom klati noževima i sjekirama. Poslije svega toga klanja, ustaše su na hrpi leševa, na crkvenom oltaru silovali djevojke, pa su ih poslije toga gotovo lude iskasapili“.

Druga tri preživela svedoka — Anka Pavković, Anka Lukač i Mara Blagojević ovako su opisale ustaški zločin u pravoslavnom hramu u Drakseniću: „Crkva je bila puna leševa, a krv je dostizala do vrha cipela. Na samom oltaru bila je naslonjena, kao da spava, ubijena žena Nikole Dračine. Pred crkvom, naslonjena na tarabe ležala je Marta Vrnić sa dvoje dece. Obe dojke bile su joj prorezane i kroz njih provučene ručice njene djece. Dječje ruke bile su vezane žicom. Malo dalje od Marte ležala je Desa Lončar, a pored nje, nabijeno na kolac, Desino dijete. U prvoj kući do crkve krmci su počeli razvlačiti leševe Mihajla Vrepca i Bure Marinkovića. Na zapaljenoj komuši u dvorištu Marjana Toromana ležala je ubijena Nada Žabić, kći Mitrova. Imala je 16 godina i bila najljepša djevojka u selu. U gapi ležao je zaklan Tomo Ugrenović. U kući Nikole Grbavca, na zapaljenoj komuši, ubijeno je 24 čeljadi među kojima je bilo 7 djece Jefte Petrovića, Jove i Nikole Grbavca. Od Jeftine porodice izbjegla je samo mala Kosana. U kući Rade Grbavca stradalo je njih 15 sa djecom. Iza Radine kuće zaklan je omladinac Rajko Vlajnić iz Čuklinca. Glava mu je odsječena. U kući Laze Marinkovića izginula je cijela familija sa petoro djece. Porodica Stane Petraković potpuno je zatrta, nema više porodice Milovana Vlajnića. Ugašena je porodica Dragića Vlajnića sa troje djece, a izbjegla je samo mala Savka koja je otišla u partizane. U Steve Vujčića zatrta je cijela porodica sa petoro djece. Više nikog nema od porodice Pere Mećave i Nikole {64} Špica. Od jedanaestoro djece Jovana i Anke Kotur ostalo je samo dvoje — Gojko i Vukosava. Mili Babiću, odborniku, uništena je sva porodica, sem jedne kćeri koja je bila udata na cesti. Potpuno je pusto i ognjište Nikole Vlajnića“.

titanik @ 14:19 |Komentiraj | Komentari: 5 | Prikaži komentare