Druze Tito mi ti se kunemo
  • Godine su prosle pune muka.
  • Ginulo se za slobodu nijemo.
  • Ili s pjesmom umesto jauka,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Veselje se siri na sve strane,
  • sad slobodno po zemlji idemo.
  • Al' velike pamticemo dane,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Praznik s'lazi na ulice
  • u oblake da letimo smjelo.
  • Nase pjesme zli neka se plase.
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
racunajte na nas
  • U ime svih nas iz pedeset i neke
  • Za zakletvu Titu ja spev'o sam stih
  • Ne spominjem proslost ni bitke daleke
  • Jer rodjen sam tek posle njih
  • Al zivot pred nama jos bitaka skriva
  • I preti nam preti ko duboki vir
  • Ja znam da nas ceka jos sto ofenziva
  • Jer moramo cuvati mir
  • Racunajte na nas
  • Sumnjaju neki da nosi nas pogresan tok
  • Jer slusamo ploce i sviramo rock
  • Al' negde u nama je bitaka plam
  • I kazem vam sta dobro znam
  • Racunajte na nas
  • U nama je sudbina buducih dana
  • I neki se mozda i plase za nju
  • Kroz vene nam tece krv partizana
  • Racunajte na nas
  • Racunajte na nas
Put u Kumrovec
  • Oživi misao, putevi bježe,
  • Zagorje pjeva: kaj,
  • i srce igra, pjesmu doseže:
  • je li to Gupčev kraj?
  • Sutla vijuga: modra tkanica,
  • zar je to Tahijev dvor?
  • Gle, preko šuma i oranica
  • zamak gleda odozgor.
  • Odmiče cesta, ljepota dana,
  • i jesen sva od svile
  • miriše njiva zaorana
  • i jata ptica krile.
  • "O lijepa naša..." slova sjaju,
  • s kamena stih nas zove,
  • himna se rodila u ovom kraju,
  • da, himna zemlje ove,
  • Jurimo, jurimo, Kumrovec, eno,
  • pred nama kao na dlanu;
  • mašemo rukom uzbuđeno,
  • a riječi ućute, stanu.
  • I onda tišina: ožive slike,
  • stranice pjevaju, zbore,
  • promiču tako dani i bitke
  • kroz naše krvave gore
  • I dok čitamo sa zida slova:
  • "Ovdje se rodio Tito";
  • golub slijeće sa starog krova
  • i kruži ponosito
  • Susjed je vajar iskles'o lik,i kruži ponosito
  • što nas sad gleda blago,
  • slobode naše to je spomenik
  • i sveg što nam je drago.
  • i sveg što nam je drago.
  • Uniđem pod krov, dodirnem rukom.
  • Uniđem kolijevka leži mala,.
  • priprosta zipka s drvenim lukom
  • Maršala odnjihala!
  • I na ognjištu vatra se žari
  • ko simbol misli žive,
  • pucketa tiho i ko da zari
  • juriše i ofanzive.
  • O gori vatro, vječno, žarko
  • kao misao Tita,
  • i svijetli toplo ko sunce jarko
  • i budi uzorita
  • U tvome sjaju nek se rode
  • i nove naše snage,
  • i nek nas i dalje cilju vode
  • i zastave crvene, drage!
bolna lezi omladinka Mara
Nema zapisa.
Izvori informacija
Nema zapisa.
Informacije
  • Za pisanje bloga kao informacije uglavnom koristim objavljene tekstove sa neta ili iz knjiga sa tematikom iz perioda stvaranja JUGOSLAVIJE , Neki tekstovi su obradjeni a neki objavljeni originalno
Blog
petak, ožujak 26, 2010


MILENKO VERKIĆ (1912-1942) španski borac, komandir čete u Šestoj proleterskoj istočno-bosanskoj brigadi i narodni heroj.

Rođen je 16. oktobra 1912. godine u selu Obrežu, kod Zemuna. Po završetku osnovne škole u rodnom selu, odlazi u Beograd gde je radio kao fizički radnik u jednoj ciglani. Već tada se opredelio za radnički pokret, a 1941. godine je poslao član Komunističke partije Jugoslavije.

Dobrovoljno odlazi u Španiju, 1936. godine, gde se bori u redovima internacionalnih brigada. U tim borbama je pokazao veliku hrabrost i požrtvovanje. Pošto je bio teško ranjen, ležao je jedanest meseci u francuskoj bolnici, odakle je evakuisan u logor za pripadnike internacionalnih brigada, koji je formirala vlada Francuske. Iz logora u Francuskoj, u jesen 1941. godine, Milenko Verkić se prebacuje u Nemačku, a odatle u Jugoslaviju. U Sarajevu je od Svetozara Vukomanovića Tempa dobio zadatak da se prebaci u Romanijski NOP odred, gde je postavljen na dužnost komesara Crepoljske čete.

Najpre kao komandir, a potom kao politički komesar čete Verkić je učestvovao u svim borbama i akcijama. Više puta je sa svojim borcima prodirao do periferije Sarajeva i uništavao neprijateljske posade i rušio objekte koji su služili neprijatelju. Svojom smelošću unosio je paniku u neprijateljske redove, a svojim borcima i drugovima služio je za primer. Bio je jedan od najboljih boraca Romanijskog NOP odreda.

Kada je 13. marta 1942. godine u Kamenici forimran Prvi proleterski bataljon u istočnoj Bosni, Milenko Verkić je postavljen za komandira čete. Avgusta 1942. godine ovaj bataljon je ušao u sastav Šeste proleterske istočno-bosanske brigade. Noću, između 5. i 6. oktobra, Verkić se sa brigadom prebacuje preko Save u Srem, gde učestvuje u uništavanju neprijateljskih posada u selima Vrbanji i Kuzminu. Na Fruškoj gori je u sastav brigade ušao jedan bataljon Sremskog NOP odreda, a Verkić je postavljen za političkog komesara jedne čete. Noću između 4. i 5. novembra, Verkić se sa brigadom vraća u Bosnu i vodi borbe sa četnicima na području Majevice i Semberije.

Sredinom decembra 1942. godine nemačke, domobranske i četničke jedinice napale su koncentrično Šestu istočno-bosansku brigadu, Sremski i Majevički NOP odred. Na Verkićevu četu, koja je branila položaje sa kojih je štitila odstupnicu brigade prema Šekovićima, neprijatelj je napredovao iz više pravaca. Četa je u krajnje teškim uslovima zadržavala nadranje neprijatelja i izostala od glavnine brigade. Milenko Verkić se hrabro i neumorno borio. Noću, između 19. i 20. decembra 1942. godine, poginuo je, na planini Majevici, kada je pokušao da sa bojišta, ispred neprijatelja, izvuče poginulog komesara svoje čete.

Za narodnog heroja proglašen je 20. decembra 1951. godine.
titanik @ 18:33 |Komentiraj | Komentari: 0