Druze Tito mi ti se kunemo
  • Godine su prosle pune muka.
  • Ginulo se za slobodu nijemo.
  • Ili s pjesmom umesto jauka,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Veselje se siri na sve strane,
  • sad slobodno po zemlji idemo.
  • Al' velike pamticemo dane,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Praznik s'lazi na ulice
  • u oblake da letimo smjelo.
  • Nase pjesme zli neka se plase.
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
racunajte na nas
  • U ime svih nas iz pedeset i neke
  • Za zakletvu Titu ja spev'o sam stih
  • Ne spominjem proslost ni bitke daleke
  • Jer rodjen sam tek posle njih
  • Al zivot pred nama jos bitaka skriva
  • I preti nam preti ko duboki vir
  • Ja znam da nas ceka jos sto ofenziva
  • Jer moramo cuvati mir
  • Racunajte na nas
  • Sumnjaju neki da nosi nas pogresan tok
  • Jer slusamo ploce i sviramo rock
  • Al' negde u nama je bitaka plam
  • I kazem vam sta dobro znam
  • Racunajte na nas
  • U nama je sudbina buducih dana
  • I neki se mozda i plase za nju
  • Kroz vene nam tece krv partizana
  • Racunajte na nas
  • Racunajte na nas
Put u Kumrovec
  • Oživi misao, putevi bježe,
  • Zagorje pjeva: kaj,
  • i srce igra, pjesmu doseže:
  • je li to Gupčev kraj?
  • Sutla vijuga: modra tkanica,
  • zar je to Tahijev dvor?
  • Gle, preko šuma i oranica
  • zamak gleda odozgor.
  • Odmiče cesta, ljepota dana,
  • i jesen sva od svile
  • miriše njiva zaorana
  • i jata ptica krile.
  • "O lijepa naša..." slova sjaju,
  • s kamena stih nas zove,
  • himna se rodila u ovom kraju,
  • da, himna zemlje ove,
  • Jurimo, jurimo, Kumrovec, eno,
  • pred nama kao na dlanu;
  • mašemo rukom uzbuđeno,
  • a riječi ućute, stanu.
  • I onda tišina: ožive slike,
  • stranice pjevaju, zbore,
  • promiču tako dani i bitke
  • kroz naše krvave gore
  • I dok čitamo sa zida slova:
  • "Ovdje se rodio Tito";
  • golub slijeće sa starog krova
  • i kruži ponosito
  • Susjed je vajar iskles'o lik,i kruži ponosito
  • što nas sad gleda blago,
  • slobode naše to je spomenik
  • i sveg što nam je drago.
  • i sveg što nam je drago.
  • Uniđem pod krov, dodirnem rukom.
  • Uniđem kolijevka leži mala,.
  • priprosta zipka s drvenim lukom
  • Maršala odnjihala!
  • I na ognjištu vatra se žari
  • ko simbol misli žive,
  • pucketa tiho i ko da zari
  • juriše i ofanzive.
  • O gori vatro, vječno, žarko
  • kao misao Tita,
  • i svijetli toplo ko sunce jarko
  • i budi uzorita
  • U tvome sjaju nek se rode
  • i nove naše snage,
  • i nek nas i dalje cilju vode
  • i zastave crvene, drage!
bolna lezi omladinka Mara
Nema zapisa.
Izvori informacija
Nema zapisa.
Informacije
  • Za pisanje bloga kao informacije uglavnom koristim objavljene tekstove sa neta ili iz knjiga sa tematikom iz perioda stvaranja JUGOSLAVIJE , Neki tekstovi su obradjeni a neki objavljeni originalno
Blog
srijeda, siječanj 19, 2011
Rodjen je 22. april 1917. godine u Mostaru. Potice iz ugledne trgovacke porodice Bajramage Bijedica, koja se 1915. godine doselila iz Gackog u Mostar. Bilo mu je tek nesto vise od godinu dana, kada mu je 1919. godine otac Adem umro od spanskog gripa. Tada je svu brigu o porodici preuzela njegova majka Zafira i stric Becir. Osnovnu skolu i gimnaziju zavrsio je u rodnom mjestu, a Pravni fakultet u Beogradu. Kao gimnazijalac bio je clan muslimanskog drustva „Gajret“ i postao je simpatizer revolucionarnog omladinskog pokreta,  kome se prikljucio tokom studija u Beogradu. Oktobra 1938. godine u Beogradu je primljen je u clanstvo SKOJ-a,  a decembra 1939. u Mostaru u clanstvo KPJ. U periodu od 1940. do 1941. godine bio je sekratar Oblasnog komiteta SKOJ-a za Hercegovinu.  Kao clan KPJ u Mostaru je hapsen cetiri puta. Za vrijeme II svjetskog rata, kao clan Partije aktivno je ucestvovao u Narodnooslobodilackom pokretu.  Na pocetku NOR-a  obavljao je duznost sekretara Mjesnog komiteta KPJ za Sarajevo. Posto je djelovao ilegalno,  poslije otkrica policije njegovog indentiteta morao je da pređe u drugu oblast, a duznost sekretara predao je Vladimiru Pericu Valteru, narodnom heroju. Zatim  je presao u istocnu Bosnu gdje je preuzeo duznost sekretara Okruznog komiteta KPJ za Semberiju i Posavinu, a potom sekretara Mjesnog komiteta KPJ za Tuzlu. Kao borac VI  proleterske istocnobosanske proleterske udarne brigade ucestvovao je u borbama tokom bitke na Sutjesci, u periodu od maja do juna 1943. godine. Svoju buducu suprugu Raziju Ferhatbegovic, upoznao je 1942. godine u oslobođenoj Foci. Dzemal i Razija imali su troje dece - Dragana, Azru i Milenka.Poslije oslobođenja Jugoslavije, 1945. godine, postao je generalni sekretar Vlade Narodne Republike Bosne i Hercegovine i pomocnik ministra unutrasnjih poslova. Godine 1948. godine prelazi na funkciju nacelnika Uprave za agitaciju i propagandu Centralnog komiteta Komunisticke partije Bosne i Hercegovine. Potom se vraca u Mostar gdje preuzima duznost sekretara Oblasnog komiteta KPJ za Hercegovinu i predsjednika mostarskog sreza. 1957. god. ponovo odlazi u Sarajevo i postaje clan Izvrsnog vijeca NR Bosne i Hercegovine i predsjednik Univerzitetskog savjeta. Pocetkom sesdesetih godina odlazi u Beograd gdje postaje clan Saveznog izvrsnog vijeca. Preuzeo je  resor zakonodavstva i organizacije vlasti, a potom sekretara Saveznog sekreterijata za rad. Istovremeno je bio i sekretar Ustavne komisije Savezne skupstine, kojom je predsjedavao Edvard Kardelj, i koja je pripremala novi  Ustav usvojen 1963. godine. Poslije sukoba sa Aleksandrom Rankovicem, smjenjen je sa svih funkcija i vratio se u Sarajevo. Poslije „Brionskog plenuma“, izabran je za predsjednika Republickog vijeca Narodne skupstine, od 1967. do 1971. godine obavljao je duznost predsednika Narodne Skupstine SR BiH (tada najvisa funkcija u Republici).

1971. god, postao je predsjednik Saveznog izvrsnog vijeca SFRJ (savezni premijer) i na toj funkciji ostao sve do svoje smrti.Kao predsednik Saveznog izvrsnog veca ucestvovao je u oko 50 inostarnih drzavnih posjeta u ime SFR Jugoslavije, a njegovo prvo drzavno putovanje bilo je sahrana danskog kralja Frederika, januara 1972. godine (bilo je to svega par dana poslije ustaskog teroristickog napada na JAT-ov avion iznad Cehoslovecke i on je tamo doleteo specijalnim sovjetskim avionom marke „Iljusin“). U toku 1974. godine Dzemal Bijedic se susreo sa trojicom najuticajnijih svjetskih lidera - Dzeraldom Fordom, predsenikom SAD-a, Leonidom Breznjevim, predsednikom Vrhovnog sovjeta SSSR-a i Mao Cetungom, predsjednikom Komunisticke partije Kine.

 

Tragicno je nastradao u avionskoj nesreci 18. januara 1977. godine. Tog dana prisustvovao je u Beogradu, na batajnickom aerodromu, ispracaju predsednika SFRJ Josipa Broza Tita u Libiju. Po povratku za Sarajevo njegov avion udario je u brdo Inac u blizini gradica Kresevo. Pored Dzemala tom prilikom poginuli su: njegova supruga Razija, saradnici Zijo Alikalfic i Smajo Hrla, kako i piloti Stevan Leka i Murat Hanic. Odmah po saznanju za tragediju predsjednik Tito se vratio u zemlju i prisustvovao njegovoj sahrani u Sarajevu. Iste godine, kada je poginuo, u Mostaru je osnovan Univerzitet koji je ponio njegovo ime. Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su - Orden junaka socijalistickog rada, Orden narodnog oslobođenja i Ordena Republike sa zlatnim vijencem.

 

titanik @ 19:04 |Komentiraj | Komentari: 0