Druze Tito mi ti se kunemo
  • Godine su prosle pune muka.
  • Ginulo se za slobodu nijemo.
  • Ili s pjesmom umesto jauka,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Veselje se siri na sve strane,
  • sad slobodno po zemlji idemo.
  • Al' velike pamticemo dane,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Praznik s'lazi na ulice
  • u oblake da letimo smjelo.
  • Nase pjesme zli neka se plase.
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
racunajte na nas
  • U ime svih nas iz pedeset i neke
  • Za zakletvu Titu ja spev'o sam stih
  • Ne spominjem proslost ni bitke daleke
  • Jer rodjen sam tek posle njih
  • Al zivot pred nama jos bitaka skriva
  • I preti nam preti ko duboki vir
  • Ja znam da nas ceka jos sto ofenziva
  • Jer moramo cuvati mir
  • Racunajte na nas
  • Sumnjaju neki da nosi nas pogresan tok
  • Jer slusamo ploce i sviramo rock
  • Al' negde u nama je bitaka plam
  • I kazem vam sta dobro znam
  • Racunajte na nas
  • U nama je sudbina buducih dana
  • I neki se mozda i plase za nju
  • Kroz vene nam tece krv partizana
  • Racunajte na nas
  • Racunajte na nas
Put u Kumrovec
  • Oživi misao, putevi bježe,
  • Zagorje pjeva: kaj,
  • i srce igra, pjesmu doseže:
  • je li to Gupčev kraj?
  • Sutla vijuga: modra tkanica,
  • zar je to Tahijev dvor?
  • Gle, preko šuma i oranica
  • zamak gleda odozgor.
  • Odmiče cesta, ljepota dana,
  • i jesen sva od svile
  • miriše njiva zaorana
  • i jata ptica krile.
  • "O lijepa naša..." slova sjaju,
  • s kamena stih nas zove,
  • himna se rodila u ovom kraju,
  • da, himna zemlje ove,
  • Jurimo, jurimo, Kumrovec, eno,
  • pred nama kao na dlanu;
  • mašemo rukom uzbuđeno,
  • a riječi ućute, stanu.
  • I onda tišina: ožive slike,
  • stranice pjevaju, zbore,
  • promiču tako dani i bitke
  • kroz naše krvave gore
  • I dok čitamo sa zida slova:
  • "Ovdje se rodio Tito";
  • golub slijeće sa starog krova
  • i kruži ponosito
  • Susjed je vajar iskles'o lik,i kruži ponosito
  • što nas sad gleda blago,
  • slobode naše to je spomenik
  • i sveg što nam je drago.
  • i sveg što nam je drago.
  • Uniđem pod krov, dodirnem rukom.
  • Uniđem kolijevka leži mala,.
  • priprosta zipka s drvenim lukom
  • Maršala odnjihala!
  • I na ognjištu vatra se žari
  • ko simbol misli žive,
  • pucketa tiho i ko da zari
  • juriše i ofanzive.
  • O gori vatro, vječno, žarko
  • kao misao Tita,
  • i svijetli toplo ko sunce jarko
  • i budi uzorita
  • U tvome sjaju nek se rode
  • i nove naše snage,
  • i nek nas i dalje cilju vode
  • i zastave crvene, drage!
bolna lezi omladinka Mara
Nema zapisa.
Izvori informacija
Nema zapisa.
Informacije
  • Za pisanje bloga kao informacije uglavnom koristim objavljene tekstove sa neta ili iz knjiga sa tematikom iz perioda stvaranja JUGOSLAVIJE , Neki tekstovi su obradjeni a neki objavljeni originalno
Blog - lipanj 2009
srijeda, lipanj 24, 2009



(U razgovoru s Lujom Adamičem)

Godina dana otpora Jugoslavije i druga Tita pritisku Staljina i Informbiroa privukla je u tolikoj meri interesovanje svetske javnosti, da su mnogi novinari, publicisti i književinici iz raznih zemalja nastojali na sve moguće načine da dođu do širih podataka o čoveku koji je, posle uspešno okončane borbe protiv okupatora i domaćih izdajnika, smelo poveo narod i Partiju u još jednu neravnopravnu ali ne manje pravednu i odlučnu borbu.

O drugu Titu širene su tada, raznim sredstvima strane propagande, najrazličitije neistine, izražavane su sumnje u njegovo jugoslovensko poreklo i proizvoljno je prikazivan njegov život. Verovatno da je upravo to bio razlog da drug Tito odluči da prihvati jednu od mnogih molbi za prijem i da u dužem razgovoru s Lujom Adamičem, američkim književnikom slovenačkog porekla, čovekom koji je dao svoj doprinos i oslobodilačkoj borbi naroda Jugoslavije, prvi put ispriča, u najopštijim potezima, tok svoga života.

Susret s Adamičem bio je srdačan, ali drug Tito, o kome se znalo da nerado govori o sebi, nije mogao da već u odgovoru na prvo pitanje - koje je sadržavalo Adamičevu želju da sazna nešto o porodici druga Tita - ne ostane dosledan tom svom stavu.
- Kad su mi kazali da želite da razgovarate sa mnom, ja to nisam rado prihvatio, jer ne volim da govorim o sebi.
I odmah je objasnio zbog čega.
- Ja sam običan čovjek - rekao je - kao i svi drugi, kao što su milioni onih ljudi na selu, od kojih jedan ide da uči zanat, a drugi ostaje seljak. Ja sam iz porodice koja nije mogla da školuje djecu, već joj je najveći cilj bio da dijete izuči neki zanat... Jer, nas je bilo mnogo.

Adamič je blagim pokretom glave potvrdio da razume druga Tita, ali je u izrazu njegovog lica bilo i neke neodoljive želje da se otpočeti razgovor ipak nastavi.
- Jeste li imali dovoljno hleba? - upitao je.
- Nismo imali dovoljno, nikad ga nije bilo dovoljno...
Drug Tito je za trenutak zastao, i zatim, kao da neposredno vidi sve one daleke dane tegobnog detinjstva, nastavio je:
- Majka je kod nas zaključavala hljeb u ormar, i to kukuruzni, a ne bijeli, pšenicči hljeb, jer nas je bilo mnogo a hljeba malo. A mi, djeca, moljakali smo, bili smo gladni i tražili, pa majka nikad nije mogla da nas nahrani. Ona je, u stvari, imala svoj plan sa hljebom: morala je da misli na to kako ćemo izaći na kraj s hranom. Jer, mi smo već u januaru mjesecu morali kupovati hljeb kod vas u Sloveniji, u Šent Petru. Zato nam ona nije uvijek mogla dati hljeb kad smo je molili. Ali, kad bi nam u posjetu došla tetka, nije nam mogla odbiti. Mi smo to znali i koristili smo tu priliku, mada bi nas ona poslije zbog toga izlupala... Nevjerovatno je bilo veliko to siromaštvo. Ali eto, tako je bilo...

(Iz "Zapisa za hroniku o Titu", Tihomira Stanojevića, 1949.)

titanik @ 16:46 |Komentiraj | Komentari: 3 | Prikaži komentare
subota, lipanj 20, 2009


Pero Ćetković, komandant Prve dalmatinske (desno) u Dalmaciji, 1942.




Sa formiranja Prve dalmatinske brigade u Dobrom kod Livna 6.IX 1942. Vicko Krstulović, komandant IV operativne zone predaje zastavu štabu brigade koju prima Pero Ćetković.




tab Prve dalmatinske brigade u vreme njenog formiranja. Sleva na desno: Vlado Šćekić, Pero Ćetković, Ante Kronja i Božo Bilić - Marjan.


titanik @ 11:01 |Komentiraj | Komentari: 1 | Prikaži komentare
Ćetković Toma Petar, 1907-1943, kapetan kraljevske jugoslovenske vojske u aprilskom ratu, u NOB od 13. VII 1941, prvi komandant Prvog (Lovćenskog) bataljona Prve proleterske, zatim komandant Prve dalmatinske brigade, poginuo u Nevesinjskom polju 28. III 1943, kao komandant Treće udarne divizije NOVJ.

Potiče iz siromašne seljačke porodice iz selu Mužovića, nahije Riječke, a plemena Ljubotinjskog. Završio je sedam razreda gimnazije na Cetinju, a zatim je stupio u vojnu akademiju. U aprilskom ratu 1941. godine, imao je čin kapetana. Iz Sušaka, gdje se tada nalazio, probio se sa pedeset vojnika do Crne Gore.
Bio je jedan od velikog broja oficira tadašnje vojske koji su bili veoma nezadovoljni sramnim raspadom tadašnje vojske i države, i osjećali se lično osramoćenim time. Još gori utisak na njega ostavilo je operetsko proglašenje "nezavisne" kvislinške Crne Gore pod patronatom fašističke Italije.
Čim je planuo ustanak, 13. jula 1941, pridružio se ustanicima. Dokazivao se od početka - uzeo je pušku kao običan borac među drugovima. Kao hrabar borac ubrzo je postao komandir čete, a zatim i komandant bataljona Lovćenskog partizanskog odreda.
Novembra 1941. prijavio se kao dobrovoljac u Crnogorski odred za operacije u Sandžaku, i bio u njemu komandant Lovćenskog bataljona. U nesrećno vođenom napadu na Pljevlja 1. XII 1941, jedino njegov bataljon do kraja je izvršio zadatak, upao u grad i zauzeo zgradu gimnazije. Zbog toga se našao u izuzetno teškoj situaciji, i tokom samo tog dana pretrpeo gubitke od 79 poginulih. Što se bataljon uopšte izvukao iz kritične situacije, u velikoj meri zaslužan je komandant Ćetković.
Iako nije bio član komunističke partije (u koju je primljen kasnije) u stroju u Rudom 21. XII 1941, on je stajao kao komandant ispred svog bataljona. Njegov bataljon, kome je pripojena četa Komskog bataljona, postao je Prvi bataljon Prve proleterske brigade.

Ako je postojala jedna legendarna jedinica u NOVJ, to je bila Prva proleterska, a njen Prvi bataljon unutar nje. Ne bez ponosa, na pitanje "koja je to jedinica", njeni borci imali su običaj da lakonski odgovore:

Prvi Prve.

Oštre borbe i teškoće nisu se prekidale. Igmanski marš, teške borbe protiv Italijana, Nemaca, ustaša, četnika... Nakon neuspeha na Pljeviljima, bataljon je nanizao veći broj lepih uspeha tokom sledećih meseci: Vrdnići, Semizovac, Kalinovik, Konjic, Livno, Duvno.

Kao pouzdan, uspješan, hrabar i energičan komandant, postavljen je za komandanta Prve dalmatinske brigade.

Kad su formirane divizije, 1. XI 1942,, Pero Tomov postavljen je za komandanta Treće udarne divizije.
Odmah po formiranju, Divizija je sa uspehom prihvatila centralnu ulogu u borbama za Jajce, pa zatim u dolini reke Bosne.

U operaciji na Neretvi, Treća divizija je dobila centralni zadatak: prodor preko Prozora i Konjica. Nakon neuspeha u noći 15/16. II, njegova cedulja sa četiri reči koja je kružila među komandantima brigada i bataljona okupljenim u štabu Divizije, ušla je u legendu:

Noćas Prozor mora pasti.

Prozor je pao, ali ne i Konjic. Nakon dvonedeljnih borbi, u Konjic je pored italijanskog garnizona, koncentrisana cela nemačka 718. divizija (bez dva bataljona), zajedno sa ustaškim i domobranskim snagama jačine tri bojne, i ove snage su uspele da potisnu delove Divizije daleko niz Neretvu, preko Ostrošca.
Onda je Tito naredio proboj preko Jablanice, i Divizija je dobila naređenje da odbije Nemce i obezbedi bok. Smelim manevrom Desete hercegovačke preko planine Bitovnje, u koordinaciji sa nastupanjem Pete crnogorske uz reku, komandant Ćetković je rastrojio Nemačke pozicije, i u borbama 5-9. III potukao ih i naterao na povlačenje. Nakon toga poslao je još jedan svoj lakonski izveštaj u četiri reči:
Neprijatelj bačen u Konjic.

Nakon prodora preko Prenja u gornji tok Neretve, partizanska glavnina se razvila u dva pravca: na istok, prema Kalinoviku, i na jug, prema Nevesinju. Ovu južnu predvodio je štab Treće divizije. Ona je nezadrživim naletom zauzela Nevesinje 22. III 1943.
Međutim neprijatelj je iskoristio propust da se na vreme adekvatno obezbedi pravac od Mostara preko Podveležja, pa je borbena grupa "Skoti" ("Scotti" - sastavljena od četničke pešadije i italijanske artiljerije, motorizacije i logistike) upala u Nevesinsko polje i Nevesinje je 24. III moralo biti napušteno. Štab divizije na čelu sa komandantom Ćetkovićem u Nevesinjskom polju prikupljao je snage i pravio plan napada radi ponovnog zauzimanja Nevesinja.
Tokom dana, 26. III, budući da je vreme bilo vedro i lepo, Pero je sa grupom članova štaba držao sastanak napolju, pod krošnjom jednog drveta. Istaknute kuće su izbegavane, zbog stalnih naleta i bombardovanja italijanske avijacije.
I tog dana pojavio se u visini jedan avion, očigledno radi izviđanja. Članovi štaba ostali su nepomični ispod drveta, smatrajući da je tako najsigurnije, i da imaju dobre izglede da ostanu neprimećeni.
Avion je neko vreme kružio, i onda se iznenada ustremio pravo na njih, mitraljirajući u niskom letu.
Komandanta Ćetkovića pogodilo je pet metaka u predelu grudi. Kad je avion otišao, saborci su ga prebacili u kolibu, i stavili mu njegovu kožnu oficirsku torbicu pod glavu. Boreći se za dah, Pero je pozvao svog načelnika štaba Rudolfa Primorca, i rekao mu da iz njegove torbice izvadi sekcije - drugih u štabu nisu imali.
To su mu bile poslednje reči. Posle dva dana, 28. III, komandant Ćetković je umro.
Istog dana njegove jedinice u nezadrživom naletu ponovo su zauzele Nevesinje.
Ćetković je sahranjen u Nevesinjskom polju, a Vrhovni štab mu je posmrtno dao čin generalmajora, i odlikovao ga Ordenom narodnog heroja
titanik @ 10:51 |Komentiraj | Komentari: 0
nedjelja, lipanj 14, 2009
Dogadjaji u Spaniji, koji su uzbudili radni narod svih zemalja i kontinenata, natjerali su i nas, studente iz  Jugoslavije na studijama u Pragu, da detaljnije analiziramo te dogadjaje i dosli smo do zakljucka da prema krvavoj borbi spanskog naroda ne smijemo ostati ravnodusni.

U tu neravnopravnu borbu koja je nametnuta spanskom narodu, uvuceni su progres i civilizacija, uvuceni su nasi drugovi, spanski studenti, koji su bili prinudjeni da bace studije i knjige i da s puskom u ruci brane kako svoju slobodu, tako i slobodusvoga naroda. Dogadjaji su se razvijali i suvise brzo. Medjunarodni fasizam presao je preko svih obzira i obaveza i bezobzirno pokusao da spanskom narodu zarije noz u grudi.

Fasisticki generali Franko i Molauz pomoc marokanskih ceta fasisticke Njemacke  i Italije, bacili su pod oganja i mac radni narod Spanije.

Ocajnicki krik nevine djece i zena, ubijenih fasistickim bombama, doprlo je i do nas. Apel nasih drugova, spanskih studenata, upucen studentima sviju zemalja, dosao je i do nas, i mi smo odlucili da se tom apelu odazovemo  i da im pomognemo koliko je najvise u nasoj moci, a to je  da se i mi pridruzimo spanskim studentima, seljacima radnicima, svjesni da braneci njihovu slobodu branimo slobodu nasih naroda.

Odlazeci u Spaniju , ni snatramo za svoju duznost da svima vama, bez obzira na politicku, nacionalnu i vjersku pripadnost, uputimo nas  pozdrav sa porukom  da i vi ustrajete u borbi za  slobodu i demokraciju.

Prag, 25.01.1937.

Rud. Janhuba, Elias Engel, Lazar Latinovic, Mirko Horvat, Ratko Vujovic, Velimir Vlahovic, Mirko Kovacevic, Bastijancic  Sigbert, Fetehagic Ahmed, Radosevic Andjelko, Ratko Pavlovic, Marko Spahic,Rat. Belovic, G. Vais, Branko Krsmanovic, Turk Ivan,Siprak Matija, Lazar Udovicki, Ropac J.
titanik @ 11:25 |Komentiraj | Komentari: 1 | Prikaži komentare
subota, lipanj 13, 2009
Odlikovanja SFRJ bila su znaci priznanja koji su se davali za rad i djela koja su zasluzivala posebna priznanja. Odlikovanja su predstavljale medalje i ordeni.
Odlikovani su mogli biti pojedinci, organizacije udruzenog rada, druge organizacijei jedinice oruzanih snaga SFRJ.
Dodjeljivao ih je Predsjednik Republike.

ORDENI

1. ORDEN JUGOSLOVENSKE VELIKE ZVIJEZDE

2. ORDEN SLOBODE

3. ORDEN NARODNOG HEROJA

4.  ORDEN JUNAKA SOCIJALISTICKOG RADA

5. ORDEN NARODNOG OSLOBODJENJA

6. ORDEN JUGOSLOVENSKE ZVIJEZDE SA LENTOM

7. ORDEN RATNE ZASTAVE

8. ORDEN JUGOSLOVENSKE ZASTAVE  SA LENTOM

9. ORDEN PARTIZANSKE ZVIJEZDE  SA ZLATNIM  VIJENCEM

10.ORDEN REPUBLIKE SA ZLATNIM VIJENCEM

11. ORDEN ZASLUGA ZA NAROD  ZA ZLATNOM ZVIJEZDOM

12.ORDEN BRATSTVA I JEDINSTVA SA ZLATNIM VIJENCEM

13. ORDEN NARODNE ARMIJE SA LOVOROVIM VIJENCEM

14.ORDEN JUGOSLOVENSKE ZVIJEZDE SA ZLATNIM VIJENCEM

15. ORDEN RADA SA CRVENOM ZVIJEZDOM

16. ORDEN ZA VOJNE ZASLUGE SA VELIKOM ZVIJEZDOM

17.  ORDEN PARTIZANSKE ZVIJEZDE SA SREBRNIM VIJENCEM

18. ORDEN REPUBLIKE SASREBRNIM VIJENCEM

19.ORDEN JUGOSLOVENSKE ZASTAVESA ZLATNIM VIJENCEM

20. ORDEN ZASLUGA ZA NAROD  SA SREBRNIM ZRACIMA

21.ORDEN BRATSTVA I JEDINSTVA SA SREBRNIM VIJENCEM

22.ORDEN NARODNE ARMIJE  SA ZLATNOM ZVIJEZDOM

23. ORDEN ZA HRABROST

24.ORDEN JUGOSLOVENSKE ZVIJEZDE NA OGRLICi

25. ORDEN RADA SA ZLATNIM VIJENCEM

26. ORDEN ZA VOJNE ZASLUGE  SA ZLATNIM MACEVIMA

27.ORDEN REPUBLIKE SA BRONZANIM VIJENCEM

28. ORDEN JUGOSLOVEMSKE ZASTAVE SA ZLATNOM ZVIJEZDOM NA OGRLICI

29. ORDEN PARTIZANSKE ZVIJEZDE  SA PUSKOM

30.ORDEN ZASLUGA ZA NAROD SA SREBRNOM ZVIJEZDOM

31.ORDEN NARODNE ARMIJE SA SREBRNOM ZVIJEZDOM

32. ORDEN JUGOSLOVENSKE ZASTAVE  SA ZLATNOM ZVIJEZDOM

33.  ORDEN RADA SA SREBRNIM VIJENCEM

34. ORDEN ZA VOJNE ZASLUGE  SA SREBRNIM MACEM

35. ORDEN JUGOSLOVENSKE ZASTAVE  SA SREBRNOM ZVIJEZDOM



MEDALJE

1. MEDALJA ZA HRABROST

2. MEDALJA ZASLUGA ZA NAROD

3. MEDALJA RADA

4. MEDALJA ZA VOJNE ZASLUGE

5. MEDALJA ZA VOJNICKE VRLINE

6. MEDALJA ZA ZASLUGE

Redoslijed ordena i medalja predstavlja njihov medjusobni rang.
Odlikovanje ORDENOM NARODNOG HEROJA sticalo se zvanje narodnog heroja.
Odlikovanje ORDENOM JUNAKA SOCIJALISTICKOG RADA sticalo se zvanje junaka socijalistickog rada.

Odlikovanja su se dodjeljujivala  ukazom.

Prijedloge za odlikovanja Predsjedniku  Republike podnosilo je SIV( Savezno Izvrsno  Vijece), republicko izvrsno vijece, pokrajinsko izvrsno vijece, sekretar za inostrane poslove,  i savezni sekretar za narodnu odbranu. Inicijativu zaodlikovanja mogla je dati: drustveno - politicka organizacija, organizacija udruzenog rada, druge organizacije i  drzavni organ.
titanik @ 08:13 |Komentiraj | Komentari: 0
petak, lipanj 5, 2009
Rodjen je 1915. godine u Ukrajini. Pred rat zavrsio je avijaticarsku skolu. Upucen je u bombardersku avijaciju.
Od pocetka rata bio je navigator u bombarderskoj avijaciji. letio je u neprijateljsku pozadinu, dovodeci avion na cilj, koncentracije  neprijateljskih trupa i tehnike, zeljeznicke cvorove, skladista oruzja i municije, aerodrome neprijateljske avijacije i druge vojne objekte.
1944. godine zamjenik navigatora gardijskog avijaticarskog puka, gardijski major V A  Ulisko ucestvovao je u zracnim operacijama  zbog davanja pomoci  NOV Jugoslavije. kao jedan od najiskusnijih navigatora   V.A.  Ulisko trasirao je  je marsute  do 30 poljana za spustanje tovara na razlicitim podrucjima Jugoslavije. S obzirom  na to da su avioni letjeli nocu, nad nepoznatom teritorijom i bez radio-navigacionih uredjaja, zbog pronalazemja cilja  bio je razradjen specijalni sistem letova s vodjom. prvi je kao vodja polijetao avion, s jednom od najiskusnijih posada koji je nalazio cilj i izbacivao  i kruzio nad njim, dajuci istovremeno ugovorene signale. ostali avioni ravnali su se prema ovim signalima, kao prema radio svjetionicima i tacno pogadjali cilj. jedan od takvih vodja u avijaticarskoj grupi bio je avion u kome je kayo navigator letio Vasilij Andrejevic Ulisko.
Poslije zavrsetka rata V.A. Ulisko nastavio je da sluzi u ratnom zrakoplovstvu SSSR. Umro je u aprilu 1956. goidine.
za hrabrost i visoku vojnu vjestinu , Predsjednistvo Antifasistickog vijeca narodnog oslobodjenja Jugoslavije proglasilo  je 21.06.1945. godine  gardijskog majora Vasilija Andrejevica  Uliska narodnim herojem Jugoslavije
titanik @ 19:12 |Komentiraj | Komentari: 2 | Prikaži komentare