Druze Tito mi ti se kunemo
  • Godine su prosle pune muka.
  • Ginulo se za slobodu nijemo.
  • Ili s pjesmom umesto jauka,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Veselje se siri na sve strane,
  • sad slobodno po zemlji idemo.
  • Al' velike pamticemo dane,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Praznik s'lazi na ulice
  • u oblake da letimo smjelo.
  • Nase pjesme zli neka se plase.
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
racunajte na nas
  • U ime svih nas iz pedeset i neke
  • Za zakletvu Titu ja spev'o sam stih
  • Ne spominjem proslost ni bitke daleke
  • Jer rodjen sam tek posle njih
  • Al zivot pred nama jos bitaka skriva
  • I preti nam preti ko duboki vir
  • Ja znam da nas ceka jos sto ofenziva
  • Jer moramo cuvati mir
  • Racunajte na nas
  • Sumnjaju neki da nosi nas pogresan tok
  • Jer slusamo ploce i sviramo rock
  • Al' negde u nama je bitaka plam
  • I kazem vam sta dobro znam
  • Racunajte na nas
  • U nama je sudbina buducih dana
  • I neki se mozda i plase za nju
  • Kroz vene nam tece krv partizana
  • Racunajte na nas
  • Racunajte na nas
Put u Kumrovec
  • Oživi misao, putevi bježe,
  • Zagorje pjeva: kaj,
  • i srce igra, pjesmu doseže:
  • je li to Gupčev kraj?
  • Sutla vijuga: modra tkanica,
  • zar je to Tahijev dvor?
  • Gle, preko šuma i oranica
  • zamak gleda odozgor.
  • Odmiče cesta, ljepota dana,
  • i jesen sva od svile
  • miriše njiva zaorana
  • i jata ptica krile.
  • "O lijepa naša..." slova sjaju,
  • s kamena stih nas zove,
  • himna se rodila u ovom kraju,
  • da, himna zemlje ove,
  • Jurimo, jurimo, Kumrovec, eno,
  • pred nama kao na dlanu;
  • mašemo rukom uzbuđeno,
  • a riječi ućute, stanu.
  • I onda tišina: ožive slike,
  • stranice pjevaju, zbore,
  • promiču tako dani i bitke
  • kroz naše krvave gore
  • I dok čitamo sa zida slova:
  • "Ovdje se rodio Tito";
  • golub slijeće sa starog krova
  • i kruži ponosito
  • Susjed je vajar iskles'o lik,i kruži ponosito
  • što nas sad gleda blago,
  • slobode naše to je spomenik
  • i sveg što nam je drago.
  • i sveg što nam je drago.
  • Uniđem pod krov, dodirnem rukom.
  • Uniđem kolijevka leži mala,.
  • priprosta zipka s drvenim lukom
  • Maršala odnjihala!
  • I na ognjištu vatra se žari
  • ko simbol misli žive,
  • pucketa tiho i ko da zari
  • juriše i ofanzive.
  • O gori vatro, vječno, žarko
  • kao misao Tita,
  • i svijetli toplo ko sunce jarko
  • i budi uzorita
  • U tvome sjaju nek se rode
  • i nove naše snage,
  • i nek nas i dalje cilju vode
  • i zastave crvene, drage!
bolna lezi omladinka Mara
Nema zapisa.
Izvori informacija
Nema zapisa.
Informacije
  • Za pisanje bloga kao informacije uglavnom koristim objavljene tekstove sa neta ili iz knjiga sa tematikom iz perioda stvaranja JUGOSLAVIJE , Neki tekstovi su obradjeni a neki objavljeni originalno
Blog - lipanj 2008
nedjelja, lipanj 29, 2008




Porijeklom je iz pečalbarske porodice. Pored osnovne škole, završio je sa odličnim uspehom građansku školu u Resnu i trgovačku akademiju u Bitolju. Kao srednjoškolac isticao se naprednim stavom. Godine 1937. postao je član novoformirane skojevske grupe u školi. U njoj je bio jedan od najaktivnijih članova na raznim zadacima počev od sakupljanja «Crvene pomoći» pa do rada u đačkoj literarnoj družini.

Po završetku trgovačke akademije došao je (1939. godine) u Beograd i upisao se na Ekonomsku komercijalnu visoku školu; tu je postao član Komunističke partije. Zbog teškog materijalnog stanja nije mogao duže da ostane u Beogradu, napustio je studije i ubrzo se vratio u svoj rodni kraj, u Bolno.

Postao je član Sreskog komiteta Partije u Resnu i radio na podizanju političke svesti radnika i seljaka toga kraja. Zbog revolucionarnog rada bio je uhapšen; proveo je godinu dana u zatvoru na Adi Ciganliji kraj Beograda. Novembra 1940. godine vratio se iz zatvora u Resen i nastavio rad na stvaranju i jačanju partiskih organizacija.

Posle okupacije zemije, partiska organizacija Resenskog sreza, čiji je sekretar bio Mite, bez kolebanja je prihvatila liniju CK KPJ o potrebi oružane borbe, osuđujući izdajnički stav tadašnjeg sekretara Pokrajinskog komiteta KPJ za Makedoniju Šarla. Marta 1942. godine bugarska policija ga je uhapsila. Nije ništa priznao i posle 10 dana bio je pušten. I dalje je nastavio stari posao oko formiranja odreda «Damjan Gruev».

Još kao srednjoškolac pisao je pjesme, pa je to i sada činio, posvečujući ih odredu i borbi za oslobođenje.

Septembra 1942 godine, poslije provale partiske organizacije u Resnu, bilo je blokirano njegovo rodno selo Bolno. Nije želio da dopusti da ga uhvate živog - odmah je stupio u borbu. Ali, pri pokušaju da se borbom probije kroz blokadu poginuo je zajedno sa svojim drugom, narodnim herojem Stifom Naumovim  septembra 1942. u Bolnom.

Za narodnog heroja proglašen  01.08. 1949.




titanik @ 07:36 |Komentiraj | Komentari: 2 | Prikaži komentare
nedjelja, lipanj 22, 2008
Rođen je 1915. godine u selu Vaškovu, Pljevlja, Crna Gora, u seljačkoj porodici. Pošto je završio gimnaziju u Pljevljima (1935), nastavio je školovanje u Vojnoj akademiji u Beogradu, koju je završio kao odličan đak, u činu potporučnika Jugoslavenske vojske, a 1940. godine unapređen u čin poručnika, kao komandir baterije.

Od rane mladosti bio je simpatizer Komunističke partije. Borio se u aprilskom ratu od Drave do Sarajeva, a kada se 1941. godine raspala Jugoslavenska vojska, došao je u rodni kraj. U svom srezu se uključio u pripreme za ustanak. Kao hrabar borac i vest vojni rukovodilac, u ustaničkoj 1941. godini postao je član Komunističke partije Jugoslavije. U julskom ustanku je bio komandant gerilskog odreda za pljevaljski srez.

Oktobra 1941. godine osnovan je Glavni štab NOP Sandžaka. Knežević je određen za komandanta, i na toj dužnosti je ostao do formiranja 3. sandžačke proleterske brigade (5. juna 1942). Do kraja godine, pod komandom Glavnog Štaba bilo je nekoliko četa jačine 800 boraca u operativnom sastavu, dok je u vojnopozadinskim jedinicama taj broj bio znatno veći. Tokom prve polovine 1942. godine, pod komandom Glavnog štaba, bila su dva Odreda i nekoliko bataljona. Ove snage su vodile više uspješnih borbi. Tokom treće neprijateljske ofenzive vođene su teške borbe, naročito kod Mojkovca, između Lima i Čeotine, i na pravcu Kosanica—Ljubišnja. Pod pritiskom udruženih jakih četničkih i talijanskih snaga, glavnina partizanskih jedinica bila je prisiljena na povlačenje. U ovom periodu Knežević se istakao kao dobar organizator i hrabar komandant.

Petog juna 1942. imenovan je za komandanta 3. proleterske (Sandžačke) brigade. Na toj dužnosti je ostao sve do 2/3. oktobra 1942. Gotovo četiri mjeseca Volođa Knežević je uspješno vodio 3. proletersku. Odmah poslije formiranja, brigada je vodila obrambene borbe u donjim tokovima Tare i Pive. U sastavu Udarne grupe proleterskih brigada, pod komandom Vrhovnog štaba, učestvovala je u istorijskom pohodu u Bosansku krajinu. Istakla se u borbi na željezničkoj pruzi Sarajevo— Konjic, pa u napadu na dobro branjeni Prozor. Za oslobođenje Prozora pohvaljena je od Vrhovnog komandanta. Dva puta je zauzimala Šujicu i vodila žestoke borbe na pravcu Šujica—Kupres. U kolovozu, poslije uspješnog učešća djela snaga u borbi za Livno, istovremeno djeluje na tri sektora: na sektoru Livna, na Dinari i kod Kupresa. Dijelom snaga učestvovala je u napadima na Kupres. U jesen brigada vodi borbe oko Mrkonjića. Noću 2/3. oktobra, u selu Trnovu, četnici su ubili Vladimira Kneževića Volođu, komandanta Rifata Burđovića Trša, zamjenika komesara, i Tomaša Žižića, komandanta 4. bataljona 3. proleterske.

Vladimir Knežević Volođa je uživao glas čovjeka velikih vrlina, dobrog i skromnog komunista i jednog od najsposobnijih komandanata prvih brigada nove narodne armije. Nekoliko puta je Vrhovni komandant pohvalio jedinice kojima je Volođa komandirao.

Narodnim herojem proglašen je 25. septembra 1944. godine.
titanik @ 21:59 |Komentiraj | Komentari: 3 | Prikaži komentare
petak, lipanj 20, 2008
Rođena je 15. oktobra 1921. godine u selu Purgariji, .Jastrebarsko, Hrvatska. Potječe iz seljačke porodice. Osnovnu školu je završila u Okiću, a gimnaziju u Zagrebu. Poslije završetka gimnazije, upisala se na Agronomski fakultet. Već u Srednjoj školi, 1938, Milka postaje član SKOJ-a. Na fakultetu je, zbog svoje aktivnosti u omladinskom pokretu, brzo zapažena. Zato je već na prvoj godini studija izabrana za sekretara skojevske grupe. Predsjednik je i Odbora za skupljanje narodne pomoći. S grupom skojevaca, Milka je prikupila i upakirala stotine paketa hrane za Crveni križ — za učesnike španjolskog građanskog rata, i ispisala niz čestitki koje su im upućene u logore u Francuskoj. Aprila 1941, ustaše joj zabranjuju prisustvovanje predavanjima na fakultetu; po zadatku Partije odlazi u rodni kraj, gdje se povezuje s partijskom organizacijom u selu Horvati. Tu postaje i član KK SKOJ-a za Jastrebarsko i Samobor. U svom selu, Okiću, osniva skojevsku grupu. U junu, naročito poslije napada Njemačke na SSSR, ustaše je traže da je uhapse, ali se Milka uvijek uspješno sklanja, zahvaljujući vjernom narodu svoga sela, koji je štiti i svakodnevno obavještava o kretanju ustaša.

I onda kada joj ustaše hapse roditelje i sestre, prekaljena skojevka se ne koleba. Svjesna da s fašistima nema pogodbi, ona ilegalno odlazi u Zagreb, gdje se povezuje sa skojevskom i partijskom organizacijom. Tu krajem juna 1941. postaje član Gradskog komiteta SKOJ-a i član KPJ. Ona organizira i učestvuje u akcijama skojevskih organizacija u pripremanju i vršenju diverzantskih akcija, u pisanju parola, u uništavanju ustaških i njemačkih plakata-proglasa, i svesrdno radi na okupljanju napredne omladine protiv okupatorske i ustaške vlasti. Krajem oktobra 1941, odlazi iz Zagreba, preko Karlovca, u partizane, u Petrovu goru. Tu ubrzo postaje Član OK SKOJ-a za okrug Karlovac, i neumorno radi na stvaranju i organizacionom jačanju omladinskih organizacija na Kordunu. Učestvuje i u akcijama partizanskih odreda, i na taj način ličnim primjerom usmjerava omladinu u narodnooslobodilačku vojsku.

Aprila 1942. odlazi, s grupom partizana, po odluci CK KPH, s Korduna na područje Pokuplja i Žumberka, da u tim krajevima razvija NOP i da u neposrednoj okolici Zagreba, gdje se osjećao jak utjecaj Mačekove izdajničke politike, mobilizira hrvatski narod za oružanu borbu protiv okupatora i kvislinga. Milka u Žumberku postaje zamjenik političkog komesara 1. žumberačke čete. S jednim vodom čete i narodnim herojima Milanom Mraovićem Simićem i Pavlom Videkovićem vrši česte diverzantske akcije na pruzi Zagreb — Karlovac,
uništava pojedina ustaška uporišta, šireći partizansku bazu sela Okića i Horvata. U Hrvatskom Leskovcu, zajedno s Milanom Mraovićem Simićem, razoružava željezničku stražu i zarobljava 9 domobrana sa 6 pušaka. Već poslije nekoliko borbi, postaje komesar 3. čete bataljona "Josip Kraš", s kojom vrši svakodnevne akcije u neposrednoj blizini Zagreba. Njena četa je kovač bratstva i jedinstva. U njoj su Hrvati i Srbi — sinovi Korduna, Zagreba, Pokuplja i Žumberka. Sa svojom četom uništava nekoliko vozova kod Zdenčine i Horvata, a u jednom od njih zarobljava dva policijska agenta i talijanskog vojnog atašea.

Milka je vješto manevrirala svojom četom, iznenađivala neprijatelja i pojavljivala se tamo gdje se najmanje nadao. Takva smionost stvarala je kod ustaša i domobrana veliku paniku i prisilila ustaške vlasti da za izvjesno vrijeme, u augustu 1942. godine, obustave noćni saobraćaj na pruzi Karlovac — Zagreb, od 20 do 5 sati.

U novembru 1942. godine ova djevojka, u narodu poznata po velikoj hrabrosti i smjelosti, komesar na području Žumberka, Pokuplja i neposredne blizine Zagreba, postaje i član OK KPH za Pokuplje.

Upravo u to vrijeme, Milka po zadatku Partije drugi put napušta svoj kraj i odlazi na Kordun, gdje postaje sekretar Pokrajinskog komiteta SKOJ-a za Hrvatsku. Kao omladinski rukovodilac obilazi područje Korduna, Like, Pokuplja, Žumberka, Slavonije, Podravine i Kalnika, neumorno radeći na stvaranju organizacije SKOJ-a na terenu i u partizanskim jedinicama. Godine 1943. Milka je birana za predsjednicu Saveza antifašističke omladine Hrvatske. Nije bila rijetkost vidjeti je sa skojevcima i u raznim oružanim akcijama. Poznata je po spremnosti da krene na svaki put, u svako doba, i da prođe teritorij za koji se znalo reći: "Tuda nitko proći ne može". Uvijek je nalazila snage i mogućnosti za izvršenje postavljenog zadatka. Učesnik je 1 kongresa USAOJ-a, 1942, u Bihaću, i II kongresa USAOJ-a, 1944, u Drvaru.

Poslije oslobođenja zemlje, birana je na području Jastrebarskog i Samobora za narodnog zastupnika Sabora NRH i poslanika Savezne skupštine u pet saziva. Završila je Ekonomski fakultet, bila je podsekretar u Saveznom sekretarijatu za robni promet, predsjednik Saveznog komiteta za turizam, Član SIV-a, član Izvršnog vijeća Sabora Hrvatske, 20 godina je član CK KPH.

U toku NOR-a bila je vijećnik l, II i III zasjedanja ZAVNOH-a.
Živjela je u Zagrebu i bila je član Predsjedništva Republičkog odbora SUBNOR-a Hrvatske.
Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih visokih odlikovanja.

Narodnim herojem proglašena je 23. jula 1953. godine.

titanik @ 12:49 |Komentiraj | Komentari: 1 | Prikaži komentare
petak, lipanj 13, 2008
 Rođen je 22. kolovoza 1917. u Karlovcu, Hrvatska. Privatni namještenik.
U Karlovcu je završio šest razreda gimnazije, a zatim se zaposlio kao privatni namještenik. Tada pristupa revolucionarnom radničkom pokretu i ističe se revolucionarnom aktivnošću u SBOTlĆ – u. S 22 godine postaje, 1939, član Komunističke partije, a već slijedeće na preporuku Ive Marinkovića, Većeslav Holjevac je izabran u Okružni komitet KPH za Karlovac, Kordun i Baniju. Svojim političkim radom stekao je veliku popularnost u Karlovcu. Organizirao je jednu od najuspjelijih demonstracija 27. marta u Hrvatskoj.

Neposredno poslije okupacije, Većeslav Holjevac radi na organiziranju omladinskih
udarnih grupa, koje počinju svoje akcije već krajem travnja 1941. godine. Kao jedan od organizatora ustanka na Kordunu, i kao član Vojnog komiteta, sudjeluje u nizu akcija za prikupljanje oružja za predstojeću borbu. U srpnju 1941. odlazi na Kordun, gdje je, odlikujući se umijećem, jedan od rukovodilaca ustanka u ovom kraju. S prvom grupom kordunaških partizana izvršio je i prvu borbenu akciju: napad na žandarmerijsku stanicu u Tušilovicu, Tada je lako ozlijeđen.

U studenom 1941, s vodom dobrovoljaca bivših karlovačkih aktivista, upao je u Karlovac, da iz ruku ustaša otmu Marijana Čavića. Preobučeni u domobranske uniforme, išli su predvečer u grad i otišlo u bolnicu gdje se uhapšeni Marijan Čavić nalazio na liječenju. Akcija — koja je, inače, snažno odjeknula u Karlovcu i okolici — nije potpuno uspjela, pošto su ustaše već ranije Čavića odvele iz bolnice. U toj akciji partizani su ubili dvojicu ustaša i nekoliko talijanskih vojnika i zarobili puškomitraljez. Partizani su imali jednog mrtvog i jednog ranjenog borca, koje neprijatelj nije uspio da zarobi, jer su ih aktivisti odnijeli.

Krajem 1941. godine, Većeslav Holjevac je izabran za političkog komesara Grupe NOP odreda za Kordun i Baniju. Poslije toga, nalazi se na dužnosti političkog komesara, a kasnije komandanta Druge operativne zone. Krajem 1942. godine, postavljen je na dužnost političkog komesara 1. hrvatskog korpusa, i na toj je dužnosti ostao do kraja rata.

U toku rata sudjelovao je u mnogim borbama u Hrvatskoj, Bosni i Sloveniji, a također i u završnim operacijama za oslobođenje Istre i Trsta.
Poslije oslobođenja Zagreba, bio je komandant grada, a potom komandant Vojne uprave Jugoslavenske armije u Istri. Godine 1946. bio je šef Vojne misije FNRJ u Berlinu. Na toj dužnosti je ostao do 1948. godine.
Poslije demobilizacije, bio je ministar za novooslobođene krajeve, ministar rada u vladi FNRJ i ministar saobraćaja u vladi NRH. U razdoblju od 1948. do 1952. godine bio je član CK KPH, a od 1952. do 1963. je bio predsjednik Gradskog narodnog odbora i član Sekretarijata Gradskog komiteta SKH za Zagreb. Umro je u Zagrebu, 11. srpnja 1970. godine, poslije teške bolesti.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugim visokih odlikovanja.
Narodnim herojem proglašen je 23. srpnja 1951. godine.

titanik @ 08:06 |Komentiraj | Komentari: 2 | Prikaži komentare
nedjelja, lipanj 8, 2008
Rodjena 22.12.1922.u Bitolju.

O
d 1938. do 1941. godine radila je u Beogradu, kada se prije okupacije zemlje vraća u Bitolj. Do aprila 1943. godine bila je jedna od najboljih bitoljskih ilegalaca, a tada odlazi u partizane i pristupa bitoljskom odredu Goce Delcev, a malo kasnije stupa u Trecu kumanovsku brigadu. Svoju hrabrost je najvise istakla u borbama koje su se vodile kod Fustana, Tusina i Kozufa.

Pocetkom 1944. godine prelazi u Sedmu brigadu i neposredno poslije toga i gine na Kajmakcalanu u borbi sa Bugarima.

Za narodnog heroja proglasena 11. oktobra 1953. godine
.

titanik @ 09:36 |Komentiraj | Komentari: 1 | Prikaži komentare
nedjelja, lipanj 1, 2008


Žarko Zrenjanin Uča (11. septembar 1902 — 4. novembar 1942) je bio jugoslovenski partizan, koji je proglašen za narodnog heroja.

Žarko Zrenjanin je rođen 11. septembra 1902. u selu Izbištu kod Vršca. Potiče iz siromašne seljačke porodice. Osnovnu školu učio je u Vršcu, a gimnaziju u Segedinu, Beloj Crkvi i Pančevu. Završio je učiteljsku školu u Somboru 1923. godine. Još kao đak Učiteljske škole u Somboru prišao je revolucionarnom omladinskom pokretu.

Od 1923. do 1926. bio je učitelj u selu Kanatlarci, u prilepskom srez Tu je, 1926, prvi put došao u sukob s predstavnicima vlasti zbog svojih shvatanja. Zbog toga je nekoliko puta hapšen. U julu 1926. premešten je u rodno Izbište. Ovde je organizovao analfabetske kurseve i otvorio narodni univerzitet, osnovao u selima narodne biblioteke i čitaonice. Sarađivao je u prosvetnim i pedagoškim časopisima i politički delovao, preko učiteljskog društva belocrkvanskog sreza, čiji je predsednik bio više godina.

Član je KPJ od 1927, kada je i osnovao prvu partijsku ćeliju u Izbištu, a sekretar SK KPJ Vršca od 1930. godine. Marta 1932. izabran je za sekretara Okružnog komiteta KPJ za južni Banat.

U svojoj kući u Izbištu organizirao je malu ilegalnu partijsku štampariju, u kojoj je, februara 1933. štampan prvi broj „Lenjinista" (izašla tri broja), organa OK KPJ za južni Banat. Uvodnike i većinu članaka je sam pisao. Aprila 1933, štampariju je otkrila policija. Tada je Žarko osuđen od Suda za zaštitu države na 3 godine robije, koju je izdržavao u Sremskoj Mitrovici i Lepoglavi. Uz Mošu Pijade, Ivana Milutinovića i druge istaknute komuniste, Zrenjanin se borio za prava političkih osuđenika, učestvujući u štrajkovima glađu i drugim akcijama komunista.

Iz zatvora je pušten 6. aprila 1936. Odmah je nastavio politički rad, povezao se s komunistima u Beogradu i partijskom organizacijom u Vršcu. Jula 1936. ponovo je izabran za sekretara OK KPJ za južni Banat, a septembra iste godine izabran je u PK KPJ za Vojvodinu. Policija ga je često hapsila i proganjala. Do rata 1941. hapšen je 5 puta i mučen u policijskim zatvorima u Petrovgradu, beogradskoj Glavnjači i na Adi Ciganliji.

U godinama uoči rata pripada među najistaknutijim aktivistima KPJ. Pored organizacijskog partijskog rada, razvija agitaciju i propagandu. Napisao je mnoge tekstove o nacionalnim, agrarnim i drugim problemima. Stoga je u obnovljenom Privremenom rukovodstvu KPJ za Vojvodinu, krajem 1938, imenovan za sekretara, a u februaru 1939. za političkog sekretara PK KPJ za Vojvodinu, i na toj dužnosti ostao do smrti.

Juna 1939. učestvovao je na partijskom savetovanju rukovodećeg aktiva KPJ u Tacnu, ispod Šmarne Gore, u Sloveniji. Tokom 1939. obilazio je partijske organizacije u Vojvodini. Bio je član Inicijativnog odbora Stranke radnog naroda Vojvodine, jedan od autora "Platforme" u kojoj je istaknuto da će Vojvodina, u budućem uređenju Jugoslavije, biti „autonomna jedinica, s obzirom na svoju posebnu, ekonomsku, socijalnu i nacionalnu strukturu".

4. maja 1940. uhapšen je i mučen u zatvoru u Petrovgradu, iz koga je izišao tek 3. oktobra 1940. godine. Iako se nalazio na robiji, na 6. pokrajinskoj konferenciji KPJ za Vojvodinu, početkom septembra 1940, izabran je za sekretara PK i delegata za 5. zemaljsku konferenciju KPJ, na kojoj je izabran za člana CK KPJ.

U decembru 1940. pokreće i uređuje ilegalni partijski list "Istina", organ KPJ za Vojvodinu, u kome piše mnoge tekstove, a u januaru 1941. pokreće list "Trudbenik", odnosno, na mađarskom jeziku "A'delgozo" (Radnik). U vreme martovskih događaja, rukovodio je antifašističkim demonstracijama u Pančevu i Vršcu.

Učestvovao je na Majskom savjetovanju KPJ u Zagrebu, a zatim organizovao pripreme za oslobodilačku borbu u Vojvodini. U to vreme najviše radi u Banatu i inicijator je stvaranja partizanskih odreda i njihovih oružanih akcija u julu 1941. godine. Posle teških udaraca koje su organizacije KPJ u Banatu i Bačkoj pretrpele u leto i jesen 1941, radi na obnavljanju i konsolidaciji Partije, razrađujući taktiku borbe u skladu tamošnjim uslovima.

Gestapo je činio velike napore i organizovao brojne snage da uhvati "crvenog generala", kako su Zrenjanina nazivali. Početkom novembra 1942, Tito je pozvao Zrenjanina da iziđe na slobodnu teritoriju zapadne Bosne i prisustvuje Prvom zasedanju AVNOJ-a. Prilikom priprema za odlazak u Srem, i dalje u zapadnu Bosnu, Zrenjanin je prokazan Gestapu i ubijen je 4. novembra 1942. u selu Pavlišu, kod Vršca. Od 2. oktobra 1946. Petrovgrad nosi ime ovog revolucionara – Zrenjanin.

Za zasluge u organizovanju revolucionarnog radničkog pokreta i NOB u Vojvodini, Zrenjanin je, 5. decembra 1944, proglašen narodnim herojem.
titanik @ 08:44 |Komentiraj | Komentari: 1 | Prikaži komentare