Druze Tito mi ti se kunemo
  • Godine su prosle pune muka.
  • Ginulo se za slobodu nijemo.
  • Ili s pjesmom umesto jauka,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Veselje se siri na sve strane,
  • sad slobodno po zemlji idemo.
  • Al' velike pamticemo dane,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Praznik s'lazi na ulice
  • u oblake da letimo smjelo.
  • Nase pjesme zli neka se plase.
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
racunajte na nas
  • U ime svih nas iz pedeset i neke
  • Za zakletvu Titu ja spev'o sam stih
  • Ne spominjem proslost ni bitke daleke
  • Jer rodjen sam tek posle njih
  • Al zivot pred nama jos bitaka skriva
  • I preti nam preti ko duboki vir
  • Ja znam da nas ceka jos sto ofenziva
  • Jer moramo cuvati mir
  • Racunajte na nas
  • Sumnjaju neki da nosi nas pogresan tok
  • Jer slusamo ploce i sviramo rock
  • Al' negde u nama je bitaka plam
  • I kazem vam sta dobro znam
  • Racunajte na nas
  • U nama je sudbina buducih dana
  • I neki se mozda i plase za nju
  • Kroz vene nam tece krv partizana
  • Racunajte na nas
  • Racunajte na nas
Put u Kumrovec
  • Oživi misao, putevi bježe,
  • Zagorje pjeva: kaj,
  • i srce igra, pjesmu doseže:
  • je li to Gupčev kraj?
  • Sutla vijuga: modra tkanica,
  • zar je to Tahijev dvor?
  • Gle, preko šuma i oranica
  • zamak gleda odozgor.
  • Odmiče cesta, ljepota dana,
  • i jesen sva od svile
  • miriše njiva zaorana
  • i jata ptica krile.
  • "O lijepa naša..." slova sjaju,
  • s kamena stih nas zove,
  • himna se rodila u ovom kraju,
  • da, himna zemlje ove,
  • Jurimo, jurimo, Kumrovec, eno,
  • pred nama kao na dlanu;
  • mašemo rukom uzbuđeno,
  • a riječi ućute, stanu.
  • I onda tišina: ožive slike,
  • stranice pjevaju, zbore,
  • promiču tako dani i bitke
  • kroz naše krvave gore
  • I dok čitamo sa zida slova:
  • "Ovdje se rodio Tito";
  • golub slijeće sa starog krova
  • i kruži ponosito
  • Susjed je vajar iskles'o lik,i kruži ponosito
  • što nas sad gleda blago,
  • slobode naše to je spomenik
  • i sveg što nam je drago.
  • i sveg što nam je drago.
  • Uniđem pod krov, dodirnem rukom.
  • Uniđem kolijevka leži mala,.
  • priprosta zipka s drvenim lukom
  • Maršala odnjihala!
  • I na ognjištu vatra se žari
  • ko simbol misli žive,
  • pucketa tiho i ko da zari
  • juriše i ofanzive.
  • O gori vatro, vječno, žarko
  • kao misao Tita,
  • i svijetli toplo ko sunce jarko
  • i budi uzorita
  • U tvome sjaju nek se rode
  • i nove naše snage,
  • i nek nas i dalje cilju vode
  • i zastave crvene, drage!
bolna lezi omladinka Mara
Nema zapisa.
Izvori informacija
Nema zapisa.
Informacije
  • Za pisanje bloga kao informacije uglavnom koristim objavljene tekstove sa neta ili iz knjiga sa tematikom iz perioda stvaranja JUGOSLAVIJE , Neki tekstovi su obradjeni a neki objavljeni originalno
Blog - ožujak 2010
nedjelja, ožujak 28, 2010

ĐORĐE ANDREJVIĆ KUN (1904-1964) slikar i grafičar, član Srpske akademije nauka i umetnosti.

Rođen je u 31. mart 1904. godine u Vroclavu u Poljskoj. Studirao je slikarstvo na Umetničkoj akademiji u Beogradu. Poznat je po monumentalnim realističnim kompozicijama i grafičkim mapama u kojima je prikazao zločine okupatora u vreme Drugog svetskog rata i motive iz obnove i izgradnje zemlje.

Tvorac je idejnih rešenja za ordenje i grb nove jugoslovenske države formirane 1943. godine na Drugom zasedanju AVNOJ-a u Jajcu.

Bio je profesor Akademije likovnih umetnosti u Beogradu i rektor Umetničke akademije. Ilustrovao je i opremio brojna književna dela: (Žena u košulji, Kolona, Crvene ribe, Riba na belom...) Na njegov rad uticali su Georg Gros i Frans Maserel.

Umro je 17. januara 1964. godine u Beogradu.
titanik @ 17:20 |Komentiraj | Komentari: 0
petak, ožujak 26, 2010


MILENKO VERKIĆ (1912-1942) španski borac, komandir čete u Šestoj proleterskoj istočno-bosanskoj brigadi i narodni heroj.

Rođen je 16. oktobra 1912. godine u selu Obrežu, kod Zemuna. Po završetku osnovne škole u rodnom selu, odlazi u Beograd gde je radio kao fizički radnik u jednoj ciglani. Već tada se opredelio za radnički pokret, a 1941. godine je poslao član Komunističke partije Jugoslavije.

Dobrovoljno odlazi u Španiju, 1936. godine, gde se bori u redovima internacionalnih brigada. U tim borbama je pokazao veliku hrabrost i požrtvovanje. Pošto je bio teško ranjen, ležao je jedanest meseci u francuskoj bolnici, odakle je evakuisan u logor za pripadnike internacionalnih brigada, koji je formirala vlada Francuske. Iz logora u Francuskoj, u jesen 1941. godine, Milenko Verkić se prebacuje u Nemačku, a odatle u Jugoslaviju. U Sarajevu je od Svetozara Vukomanovića Tempa dobio zadatak da se prebaci u Romanijski NOP odred, gde je postavljen na dužnost komesara Crepoljske čete.

Najpre kao komandir, a potom kao politički komesar čete Verkić je učestvovao u svim borbama i akcijama. Više puta je sa svojim borcima prodirao do periferije Sarajeva i uništavao neprijateljske posade i rušio objekte koji su služili neprijatelju. Svojom smelošću unosio je paniku u neprijateljske redove, a svojim borcima i drugovima služio je za primer. Bio je jedan od najboljih boraca Romanijskog NOP odreda.

Kada je 13. marta 1942. godine u Kamenici forimran Prvi proleterski bataljon u istočnoj Bosni, Milenko Verkić je postavljen za komandira čete. Avgusta 1942. godine ovaj bataljon je ušao u sastav Šeste proleterske istočno-bosanske brigade. Noću, između 5. i 6. oktobra, Verkić se sa brigadom prebacuje preko Save u Srem, gde učestvuje u uništavanju neprijateljskih posada u selima Vrbanji i Kuzminu. Na Fruškoj gori je u sastav brigade ušao jedan bataljon Sremskog NOP odreda, a Verkić je postavljen za političkog komesara jedne čete. Noću između 4. i 5. novembra, Verkić se sa brigadom vraća u Bosnu i vodi borbe sa četnicima na području Majevice i Semberije.

Sredinom decembra 1942. godine nemačke, domobranske i četničke jedinice napale su koncentrično Šestu istočno-bosansku brigadu, Sremski i Majevički NOP odred. Na Verkićevu četu, koja je branila položaje sa kojih je štitila odstupnicu brigade prema Šekovićima, neprijatelj je napredovao iz više pravaca. Četa je u krajnje teškim uslovima zadržavala nadranje neprijatelja i izostala od glavnine brigade. Milenko Verkić se hrabro i neumorno borio. Noću, između 19. i 20. decembra 1942. godine, poginuo je, na planini Majevici, kada je pokušao da sa bojišta, ispred neprijatelja, izvuče poginulog komesara svoje čete.

Za narodnog heroja proglašen je 20. decembra 1951. godine.
titanik @ 18:33 |Komentiraj | Komentari: 0
nedjelja, ožujak 21, 2010
titanik @ 18:50 |Komentiraj | Komentari: 3 | Prikaži komentare


RADA VRANJEŠEVIĆ (1918-1944), službenica, član Biroa Okružnog komiteta KPJ za Bosansku krajinu i narodni heroj.

Rođena je 1918. godine u selu Glogovcu, kod Prnjavora.

Za vreme dok je učila Trgovačku školu u Banjaluci prišla je, 1933. godine, jednoj omladinskoj grupi koja je radila pod rukovodstvom SKOJ-a. Od 1936. do 1938. godine živela je u Skoplju i za to vreme politički radila sa srednjoškolskom omladinom. Po završetku Trgovačke akademije, 1939. godine, nije mogla da se zaposli, pa je jedno vreme bila kod svojih roditelja u Glogovcu.

Krajem 1939. godine dobila je posao u Savezu činovničkih nabavljačkih zadruga u Beogradu. Odmah po dolasku u Beograd, povezala se sa sindikalnom organizacijom privatnih nameštenika "Botič" i aktivno radila u njoj. Pored rada u "Botiču" rada je učestvovala u raznim partijskim akcijama u Beogradu: na decembarskim demonstracijama 1939. godine, u nekoliko štrajkova radnika fabrike aviona, u rasturanju partijskih letaka, u prikupljanju pomoći i dr. U KPJ je primljena 1940. godine

Krajem 1940. godine, posle štrajka u Savezu činovničkih zadruga, uhapsili su je, a posle toga izbacili iz službe. Od tada pa do rata, nastavila je da radi u "Botiču" i u partijskoj organizaciji. Pod ličnim rukovodstvom Svetozara Vukmanovića Tempa radila je na prebacivanju partijskog materijala za Crnu Goru. Nekoliko puta je nosila velike količine partijskog materijala iz Beograda za Nikšić - iz Centralnog komiteta KPJ za Pokrajinski komitet KPJ za Crnu Goru.

Maja 1941. godine napustila je Beograd i povezala se sa banjalučkom partijskom organizacijom. Do jula je bila član Mesnog komiteta SKOJ-a, a od jula do septembra član Mesnog komiteta KPJ u Banjaluci. Potom je po odluci Partije otišla na slobodnu teritoriju Podgrmeča. Kada je formirann prvi Okružni komitet KPJ za Podgrmeč, Rada je postala njegov član i istovremeno bila sekretar Okružnog komiteta SKOJ-a za Podgrmeč.

Novembra 1942. godine bila je izabrana za člana Biro Oblasnog komiteta KPJ za Bosansku krajinu. Radila je najviše u partijskim organizacijama i AFŽ-u, kao i na stvranju omladinskih organizacija, naročito u Novskom i Bihaćskom srezu. Učestvovala je na Prvom zasedanju ZAVNOBiH-a, u Mrkonjić Gradu, 25. novembra 1943. godine.

U vreme nemačkog desanta na Drvar, rada se nalazila u Okružnom komitetu SKOJ za Drvar, gde je došla po zadatku OK KPJ za Bosansku krajinu. Ujutru 25. maja 1944. godine, uhvatili su je nemački padobranci. Sprovedena je u logor na groblju i posle osmočasovnog mučenja, pokušala je da pobegne, ali je u bekstvu ubijena.

Za narodnog heroja proglašena je 5. jula 1951. godine.
titanik @ 18:09 |Komentiraj | Komentari: 0


RADA VRANJEŠEVIĆ (1918-1944), službenica, član Biroa Okružnog komiteta KPJ za Bosansku krajinu i narodni heroj.

Rođena je 1918. godine u selu Glogovcu, kod Prnjavora.

Za vreme dok je učila Trgovačku školu u Banjaluci prišla je, 1933. godine, jednoj omladinskoj grupi koja je radila pod rukovodstvom SKOJ-a. Od 1936. do 1938. godine živela je u Skoplju i za to vreme politički radila sa srednjoškolskom omladinom. Po završetku Trgovačke akademije, 1939. godine, nije mogla da se zaposli, pa je jedno vreme bila kod svojih roditelja u Glogovcu.

Krajem 1939. godine dobila je posao u Savezu činovničkih nabavljačkih zadruga u Beogradu. Odmah po dolasku u Beograd, povezala se sa sindikalnom organizacijom privatnih nameštenika "Botič" i aktivno radila u njoj. Pored rada u "Botiču" rada je učestvovala u raznim partijskim akcijama u Beogradu: na decembarskim demonstracijama 1939. godine, u nekoliko štrajkova radnika fabrike aviona, u rasturanju partijskih letaka, u prikupljanju pomoći i dr. U KPJ je primljena 1940. godine

Krajem 1940. godine, posle štrajka u Savezu činovničkih zadruga, uhapsili su je, a posle toga izbacili iz službe. Od tada pa do rata, nastavila je da radi u "Botiču" i u partijskoj organizaciji. Pod ličnim rukovodstvom Svetozara Vukmanovića Tempa radila je na prebacivanju partijskog materijala za Crnu Goru. Nekoliko puta je nosila velike količine partijskog materijala iz Beograda za Nikšić - iz Centralnog komiteta KPJ za Pokrajinski komitet KPJ za Crnu Goru.

Maja 1941. godine napustila je Beograd i povezala se sa banjalučkom partijskom organizacijom. Do jula je bila član Mesnog komiteta SKOJ-a, a od jula do septembra član Mesnog komiteta KPJ u Banjaluci. Potom je po odluci Partije otišla na slobodnu teritoriju Podgrmeča. Kada je formirann prvi Okružni komitet KPJ za Podgrmeč, Rada je postala njegov član i istovremeno bila sekretar Okružnog komiteta SKOJ-a za Podgrmeč.

Novembra 1942. godine bila je izabrana za člana Biro Oblasnog komiteta KPJ za Bosansku krajinu. Radila je najviše u partijskim organizacijama i AFŽ-u, kao i na stvranju omladinskih organizacija, naročito u Novskom i Bihaćskom srezu. Učestvovala je na Prvom zasedanju ZAVNOBiH-a, u Mrkonjić Gradu, 25. novembra 1943. godine.

U vreme nemačkog desanta na Drvar, rada se nalazila u Okružnom komitetu SKOJ za Drvar, gde je došla po zadatku OK KPJ za Bosansku krajinu. Ujutru 25. maja 1944. godine, uhvatili su je nemački padobranci. Sprovedena je u logor na groblju i posle osmočasovnog mučenja, pokušala je da pobegne, ali je u bekstvu ubijena.

Za narodnog heroja proglašena je 5. jula 1951. godine.
titanik @ 18:09 |Komentiraj | Komentari: 0
nedjelja, ožujak 14, 2010
Najavio sam se da ću doći, zvonim, Roćko mi otvara. Nataša me čeka na vratima, kao starog znanca
i ako se prvi put ovako srećemo, ranije se sretali na mojim knjigama i njenoj ljubavi, Fići.
       
        - Hoćemo li kafu ili čaj? – pita dok jaknu kačim na vješalicu.
        - Čaj bi mi dobro došao, kažem žaleći se na hladno vrijeme.

Ona u bijeloj košulji, izbačene kragne i narandžastom prsluku, crne perle na lančiću skladno uvezuju kosu i oči. I vrijeme, i tuga ostali nemoćni pred ženskom ljepotom, pomislih u nju zagledan i slike na zidu na kom su ona i Fićo, slikani nekoliko decenija ranije. Goranovu i Igorovu sliku ne vidim, valjda ih čuva u albumu, pomislih.

Zagledam Fićin portret (Ibrahim, Ferid, Fićo Čengić), o njemu sam čuo dosta, ovo je prvi put da mu vidim lik. Alija Šalja Dragec, junak romana «Proleter u srcu», mi ostavio priču o sebi u amanet, u njoj bio i Fićo, neko veliki i važan. «Idi u Sarajevu i javi se Fići», rekli mu na Romaniji 5 aprila 1945. godine. U Sarajevu mu Fićo dao komandu nad Čaršijom i starim dijelom Sarajeva, trebalo da organizuje vlast i pokrene život... Kasnije se i na Golom Otoku sreli, ista sudbina ih zadesila, zbog istog grijeha, od iste ruke...

        - Kad si ga upoznala? – pitam u onu sliku zagledan.
        - U Foči 1943. godine. Ja bila u trećoj četi, trećeg bataljona on instruktor pri Vrhovnom štabu. «Ko je onaj lijepi oficir?» pitala sam prijateljicu pokazujući na njega. On bio visok, uniforma mu lijepo stajala a automat mu visio o ramenu. Ona me htjela odbiti, šapćući da je musliman ne znajući da sam ja dobar dio djetinjstva provela u muslimanskoj kući či mi je ambijent bio za dušu prirastao. «Kad bih se ženio ovu bih oženio», rekao i on u drugoj prilici onima oko sebe pokazujući na mene i to došlo do mojih ušiju, tako ljubav planula.

Foča je tad bilo stratište, Natašina četa je danima istruhle lešine nevinih ubijenih muslimana sakupljala. Fićo i Adil Zulfikarpašić bili nemoćni da bilo šta urade. Tito četnike u dobrovoljačke odrede primao, Nataša svim srcem Fiću prigrlila, ni četničke prijetnje, ni njegove godine, ni to što je on musliman a ona iz porodice vladike Zimonjića, ništa joj nije smetalo.

        - U Foči su mu tad bili pripremili zasjedu, sreća te on nije otišao tamo gdje je trebao, drugi partizan poginuo – govori dok mi nudi med uz vrući čaj.



knjizi «Sarajevo u revoluciji» sam iskopao podatak da je Fićo bio član komunističke partije od 1928. godine i tad je bio Ferid, kasnije je biran za sekretara Pokrajinskog komiteta i u ilegali dobio ime Ibrahim. U Gracu se prije rata sreo sa Titom, koji na njega tad nije ostavio poseban utisak. 1941. godine su ustaše u Sarajevu provalile tajnu štampariju u kojoj su se zatekli Fićo i Đuro Pucar. Njih dvojica znali ako Đuru uhvate da mu kao Srbinu spasa nema. Fićo je pružao otpor dok se Đuro nije izvukao, na kraju su ga ustaše uhvatile, osudile na smrt i odvedu u logor u Koprivnici. Kroz šta je prošao u logoru, možemo naslućivati, ali partizani su tad uhapsili nekog ustaškog pukovnika kog je Tito na Crvenim stijenama razmijenio za Fiću. Fiću su nemoćnog tad donijeli na nosilima do romanijskih Crvenih Stijena.

        - Otkud Fićo u Sarajevu aprila 1945. godine pitam, raskopavajući detalje.

        - Ušao je u grad da sa Valterom Perićem organizuje unutrašnji otpor. Sarajlijama je on bio simbol te nove komunističke vlasti. Na Vratniku narod pozdravlja partizane i skandira «Fićo, Fićo», ovi iz odbora za doček im govore da viču «Tito, Tito», narod pitao, «Ko vam je Tito», govori uvezujući priče o oslobođenju Sarajeva i Fići.

        - U priči o Valteru koji brani Sarajevo, Fiće nema?, upitah.

        - Priča o Valteru je prošla sve filtere političke podobnosti i vješto skrojenih poruka, šali se prislanjajući šoljicu sa čajem usnama.



Goran, žalost majkina, otišao da prenoći u stanu na Grbavici u aprilu 1992. godine, pa će se kao vratiti, govori pokazujući sliku sina, rukometaša i reprezentativca BiH, umjetnika. Istu noć četnici upali u stan komšije, doktora Husnije Ćerimagića i htjeli da ga vode. Goran istrčao da komšiju zaštiti, četnici ih obojicu odveli i mučki ubili.

Nataša vraća onaj album u laticu od ormara a iz druge vadi tablete. «Da mi se živi, ne živi, ali šta bi mi Roćko bez mene?» kaže zalijevajući tablete čajem, pružajući mi papir. Čitam pismo crnogorskog predsjednika Đukanovića, koji obećava Nataši da će sve učiniti da zločinca Batka, koji se negdje u Crnoj Gori krije, dovede pred lice pravde.

        - Otkud ti onoliko znanja o Lazaru i umjetnosti, pita me skrećući pažnju na mene i roman o Lazaru Drljači, koji je kaže u dašku pročitala.

        - Ni njegov život nije bio ružičast, ali se stoički nosio sa njim, rekoh tražeći po glavi nešto utješno, priča o Lazaru nam se učini kao sa neba poslata.


titanik @ 07:56 |Komentiraj | Komentari: 2 | Prikaži komentare
petak, ožujak 12, 2010



RIFAT BURDŽEVIĆ TRŠO (1913-1942), student prava, zamenik političkog komesara Treće proleterske sandžačke udarne brigade i narodni heroj.

Rođen je 11. februara 1913. godine u Bijelom Polju. Potiče iz siromašne porodice, a u svojoj drugoj godini ostao je siroče. Osnovnu školu završio je u Bijelom Polju. A od 1925. do 1933. godine pohađao je Veliku medresu "Kralj Aleksandar I" u Skoplju. Pravni fakultet, u Beogradu, upisuje 1933. godine, i tu se uključuje u revolucionarni studentski pokret.

Član Komunističke partije Jugoslavije postaje 1934. godine. Bio je veoma aktivan u studentskim demonstracijama i drugim akcijama. Policija ga prvi put hapsi februara 1935. godine, kada je nekoliko dana proveo u Beogradskom zatvoru "Glavnjači". Posle odlaska Đoke Kovačevića, sekretara univerzitetske partijske organizacije u Španiju, u jesen 1937. godine postaje sekretar Univerzitetskog komiteta. Na toj dužnosti ostaje do novembra 1939. godine. Pored partijskog rada, jedan je inicijatora i organizatora zavičajnog udruženja studenata iz Sandžaka "Zlatar", koje je delovalo ilegalno. Godine 1938. bio je član delegacije Narodnih studenata Beogradskog univerziteta na I kongresu Ujedinjene omladine Jugoslavije. Posle majske provale na Tehničkom fakultetu i hapšenja oko stotinjak studenata, on je jedan od glavnih osumljičenih, ali je novembra 1938. oslobođen, zbog nedostatka dokaza. Decembra 1938. godine odlazi na rad u beogradsku partijsku organizaciju, kao član MK KPJ za Beograd. Juna 1940. godine učesnik je Pokrajinske konferencije KPJ za Srbiju.

Posle rata i okupacije Jugoslavije, aprila 1941. godine odlazi u Bijelo Polje, gde formira novi Okružni komitet KPJ za Sandžak. Rukovodi pripremama za oružani ustanak, radi na učvršćivanju partijskih organizacija, organizuje partijske sastanke u Bijelom Polju, Priboju, Pljevljima, Novom Pazaru i Mojkovcu. Za vreme ustanka lično rukovodi opsadom i oslobođenjem Bijelog Polja, jula 1941. godine. Učestvuje i drugim oružanim akcijama, stvara partizanske odrede i udarne grupe.

Posle dolaska Vrhovnog štaba i članova CK KPJ u Sandžak, održava neprestane kontakte s njima i učestvuje u radu sednice CK KPJ 7. decembra u selu Drenovi. Kao partijski rukovodilac učstvuje u razradi direktiva i proglasa, bori se za učvršćivanj bratstva među Srbima, Crnogorcima i Muslimanima. Dva puta je odlazio u CK KPJ u Foču, 25. februara i 29. marta 1942. godine, i podnosio izveštaje o radu i stanju u Sandžaku.

Posle povlačenja partizanskih snaga iz Sandžaka, krajem maja 1942. godine, po odluci Okružnog komiteta KPJ napušta Sandžak. Početkom juna učestvuje u formiranju Treće proleterske (sandžačke) NOU brigade i ubrzo postaje zamenik političkog komesara. Zajedno sa brigadom prešao je put do Mrkonjić-Grada, učestvovao je u svim borbama, organizovao je partijski, političko-vaspitni i propagadni rad u brigadi. Bio je jedan od najomiljenih rukovodilaca u brigadi, voljen i cenjen od svih boraca i starešina.

Njegov borbeni put prekinut je u noći između 2. i 3. oktobra 1942. godine. Zajedno sa komandantom brigade Vladimirom Kneževićem Volođom i komandantom Četvrtog bataljona Tomašem Žižićem, narodnim herojima, u selu Trnovu, kod Mrkonjić Grada, Rifat je na pravaru napadnut od četnika i zverski ubijen.

Za narodnog heroja proglašen je 25. septembra 1944. godine.
titanik @ 13:50 |Komentiraj | Komentari: 2 | Prikaži komentare