Druze Tito mi ti se kunemo
  • Godine su prosle pune muka.
  • Ginulo se za slobodu nijemo.
  • Ili s pjesmom umesto jauka,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Veselje se siri na sve strane,
  • sad slobodno po zemlji idemo.
  • Al' velike pamticemo dane,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Praznik s'lazi na ulice
  • u oblake da letimo smjelo.
  • Nase pjesme zli neka se plase.
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
racunajte na nas
  • U ime svih nas iz pedeset i neke
  • Za zakletvu Titu ja spev'o sam stih
  • Ne spominjem proslost ni bitke daleke
  • Jer rodjen sam tek posle njih
  • Al zivot pred nama jos bitaka skriva
  • I preti nam preti ko duboki vir
  • Ja znam da nas ceka jos sto ofenziva
  • Jer moramo cuvati mir
  • Racunajte na nas
  • Sumnjaju neki da nosi nas pogresan tok
  • Jer slusamo ploce i sviramo rock
  • Al' negde u nama je bitaka plam
  • I kazem vam sta dobro znam
  • Racunajte na nas
  • U nama je sudbina buducih dana
  • I neki se mozda i plase za nju
  • Kroz vene nam tece krv partizana
  • Racunajte na nas
  • Racunajte na nas
Put u Kumrovec
  • Oživi misao, putevi bježe,
  • Zagorje pjeva: kaj,
  • i srce igra, pjesmu doseže:
  • je li to Gupčev kraj?
  • Sutla vijuga: modra tkanica,
  • zar je to Tahijev dvor?
  • Gle, preko šuma i oranica
  • zamak gleda odozgor.
  • Odmiče cesta, ljepota dana,
  • i jesen sva od svile
  • miriše njiva zaorana
  • i jata ptica krile.
  • "O lijepa naša..." slova sjaju,
  • s kamena stih nas zove,
  • himna se rodila u ovom kraju,
  • da, himna zemlje ove,
  • Jurimo, jurimo, Kumrovec, eno,
  • pred nama kao na dlanu;
  • mašemo rukom uzbuđeno,
  • a riječi ućute, stanu.
  • I onda tišina: ožive slike,
  • stranice pjevaju, zbore,
  • promiču tako dani i bitke
  • kroz naše krvave gore
  • I dok čitamo sa zida slova:
  • "Ovdje se rodio Tito";
  • golub slijeće sa starog krova
  • i kruži ponosito
  • Susjed je vajar iskles'o lik,i kruži ponosito
  • što nas sad gleda blago,
  • slobode naše to je spomenik
  • i sveg što nam je drago.
  • i sveg što nam je drago.
  • Uniđem pod krov, dodirnem rukom.
  • Uniđem kolijevka leži mala,.
  • priprosta zipka s drvenim lukom
  • Maršala odnjihala!
  • I na ognjištu vatra se žari
  • ko simbol misli žive,
  • pucketa tiho i ko da zari
  • juriše i ofanzive.
  • O gori vatro, vječno, žarko
  • kao misao Tita,
  • i svijetli toplo ko sunce jarko
  • i budi uzorita
  • U tvome sjaju nek se rode
  • i nove naše snage,
  • i nek nas i dalje cilju vode
  • i zastave crvene, drage!
bolna lezi omladinka Mara
Nema zapisa.
Izvori informacija
Nema zapisa.
Informacije
  • Za pisanje bloga kao informacije uglavnom koristim objavljene tekstove sa neta ili iz knjiga sa tematikom iz perioda stvaranja JUGOSLAVIJE , Neki tekstovi su obradjeni a neki objavljeni originalno
Blog - listopad 2012
ponedjeljak, listopad 29, 2012
Noću između 28. i 29. oktobra 1941. godine, kad se vraćao iz Užica, na putu za Šumadiju, uhvatili su ga četnici Dragoljuba Mihailovića, silom izvukli iz voza u Užičkoj Požegi i poslije mučenja ubili iste noći.

Za narodnog heroja proglašen je 9. maja 1945. godine.

TO JE BIO POČETAK IZDAJE ČETNIKA DRAŽE MIHAILOVIĆA KOJI SU TIME PREKRŠILI DOGOVOR O ZAJEDNIČKOJ BORBI PARTIZANA I ČETNIKA PROTIV NjEMAČKOG OKUPATORA ........OD TOG MOMENTA ČETNICI DRAŽE MIHAILOVIĆA SE STAVLJAJU NA STRANU NjEMAČKIH OKUPATORA I OSTALIH KVISLINGA ! A NEDUGO ZA TIM POČINJU I NJIHOVI ZLOČINI!


titanik @ 19:19 |Komentiraj | Komentari: 0
petak, listopad 26, 2012
 

Švedska kraljevska akademija donela je na današnji dan 26.10. 1961. godine odluku da jugoslovenskom književniku Ivi Andriću dodeli Nobelovu nagradu za književnost, za delo "Na Drini ćuprija", kao i za sveukupan njegov književni rad. Andrić je tim

e postao jedini Jugosloven dobitnik najprestižnije svetske nagrade za književno stvaralaštvo. Bilo je to veliko priznanje piscu, koji je romanima "Na Drini ćuprija", "Travnička hronika", "Prokleta avlija" i nizom drugih dela prikazao svetu dotad manje poznate ljude i sudbine s nemirnog balkanskog područja. Na vest o dodeli nagrade Ivo Andrić je izjavio: "Nobelovu nagradu" smatram kao izuzetno priznanje za celokupnu književnost moje zemlje". U najužem izboru, pored Andrića, bili su i engleski pisci Lorens Darel i Grem Grin, Amerikanac Džon Štajnbek i Italijan Alberto Moravija. Nagrada je Andriću dodeljena u Stokholmu 10. decembra 1961, u dvorani Koncertne palate Švedske kraljevske akademije.
 

titanik @ 11:17 |Komentiraj | Komentari: 0


 

Šukrija Bijedic zamjenik pol.komesara,,,Osme banijske udarne brigade,,,.Brigada je početkom marta 1944. godine proglašena „udarnom“, a za zasluge tokom Narodnooslobodilačkog rata odlikovana je Ordenom zasluga za narod i Ordenom bratstva i jedinstva. Povodom petnaestogodišnje bitke na Sutjesci, juna 1958. godine, odlikovana je i Ordenom narodnog heroja.ol.komesara,,Osme banijske udarne brigade,,




titanik @ 08:07 |Komentiraj | Komentari: 0
ponedjeljak, listopad 22, 2012
Drugovi i drugarice

Kad sam Ivanom Goranom Kovacicem pobjegao iz glavnog grada takozvane NDH (koja zapravo nije ni nezavisna ni drzava, pa bogme ni Hrvatska), kad sam prelazio preko ravnica i suma i preko triju rijeka da stignemo u ovaj bosanski kraj,nisam znao kamo zapravo idem.  A kad sam,napokon, sretno stigao do cilja,veoma sam se obradovao sto sam u Bihacu. Obradovao sam se ne samo jer je Bihac poznata i lijepa i uredna varos na Uni ,i jer sam u njoj dosao do druga zapovjednika,Tita, nego takodjer jer se nasa nova sudbina gradi bas u mjestu sto se Bihacem zove.
Ne moze biti puki slucajsto se sada gradi nasa nova zajednicka buducnost i nasa nova drzava mjestu sto se zove bas onako kako se zvala i koljevka nase prve slobodne drzave ! Biscu grade,kao da bijese sudjeno vec davnoda se u tebi zgodi ono sto mi danas u tebi gledamo !  A sto je nakon druge seobe i stradanja poslo za rukom nasim pradjedovima uraditi u Bihacu kraj mora,uspjet ce i partizanima u Bihacu na Uni ispod Pljesevice. Kad na to sve mislim,ne mogu ne izraziti svoju radost sto se nalazim bas ovdje ;sto gledam kako Biscani zive,cemu se raduju,i zavirujem u njihove kuce,stiskom njihove ruke.Ovdje vidim kako se sastalo bratsko kolo,muslimani,pravoslavci i katolici nasli se napokon skupa.Obistinila se stara rijec da samo nevolje,progonstva istradanja zblizuju valjane ljude.Muke i trpljenje su najjaca veza,najcvrsci cement,kojim se ljudi zbiju u jedno,da sami od sebe,sazidaju zgradu svoje buducnosti.

Slava i dika Bihacu gdje se,u ovom historijskom casu,postavljaju temelji nase zajednicke srece!
Nasa se buducnost i nasa sreca ovdje sada radja.
Druze Tito vodi nas k pobjedi!!
Biscu, budi nam kolijevkom!
titanik @ 20:54 |Komentiraj | Komentari: 0
subota, listopad 20, 2012


 

Rođen je 1922. godine u selu Bjelaja, kod Bosanskog Petrovca. Potiče iz zemljoradničke porodice, njegov otac Hasan imao je još četiri sina i dve ćerke. Posle završene niže gimnazije u Bihaću, Mašo je pošao u banjalučku učiteljsku školu. Posle okupacije Kraljevine Jugoslavije, aprila 1941. godine, vratio se u rodno mesto gde se javno deklarisao protiv Nezavisne Države Hrvatske i najoštrije osuđivao progone Srba, čime je navukao gnev ustaške vlasti. U svom selu formirao je skojevski aktiv, koji je imao značajnu ulogu u pripremama ustanka. Odmah po izbijanju ustanka, Mašu su uhapsile ustaše i zatvorile u zloglasnu Bihaćku kulu, odakle se, u jesen 1941. godine, pod sretnim okolnostima i akcijom ilegalaca, oslobodio i krenuo u Bihaćku partizansku četu. Mašo se već posle prvih borbi istakao kao hrabar borac, pa je početkom 1942. godine primljen u Komunističku partiju Jugoslavije (KPJ) i izabran za političkog komesara Omladinske čete. Posle oslobođenja Bihaća, novembra 1942. godine, bio je u Štabu Četvrtog bataljona Osme krajiške udarne brigade. U prvoj žestokoj borbi koju je bataljon vodio na Lipi, za vreme neprijateljske ofanzive na Grmeč, januara 1943. godine, Mašo se istakao ličnim primerom prilikom juriša na mitraljesko gnezdo. Kao zamenik političkog komesara Četvrtog bataljona Osme krajiške udarne brigade, išao je na čelu delova bataljona koji su jurišali i izvršili proboj. Ponovilo se to i na Manjači, u borbi s četnicima, i u drugim borbama na neprijateljskim uporištima od Bihaća i Bosanske Krupe do Banje Luke i Sanskog Mosta. Jula 1944. godine postavljen je za političkog komesara Pete krajiške kozarske udarne brigade. Forsirajući reku Bosnu na Manjači, kod Žepca, kada je brigada počela da savlađuje prve prepreke na maršu prema Srbiji, Kozarčani su se sukobili s jakim nemačkim snagama. U jednom jurišu u prvim borbenim redovima poginuo je Rade Kondić, narodni heroj, komandant brigade. Mašo nije hteo da ostavi mrtvog komandanta, već je s bombašima izvukao telo poginulog druga. Oktobra 1944. godine na prilazima Ljutoj strani, u zaseoku Popovići, zapadno od Ripnja prema Avali, ušančilo se 2.000 nemačkih vojnika. Napadale su ih Peta i Dvanaesta brigada Jedanaeste krajiške divizije, pod komandom Miloša Šiljegovića. U ovoj borbi Mašo je poginuo 19. oktobra 1944. godine. Mahmut Ibrahimpašić Mašo sahranjen je na Groblju oslobodilaca Beograda 1944., između Branka Neradića i Momčila Milanovića, koji su poginuli zajedno s njim. Cela porodica Ibrahimpašić je učestvovala u Narodnooslobodilačkoj borbi, Mašov brat i setra Devleta, takođe su poginuli. Ukazom Predsedništva Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ), 14. novembra 1944. godine, među prvim borcima Narodnooslobodilačke vojske, proglašen je za narodnog heroja.

titanik @ 13:30 |Komentiraj | Komentari: 0
srijeda, listopad 10, 2012
Rođen je 14. decembra 1920. godine u selu Manđelos, kod Sremske Mitrovice. Po završetku osnovne škole u rodnom selu, pohađao je gimnaziju u Sremskoj Mitrovici i kasnije Srednju mašinsku školu u Novom Sadu. Pinki se priključio borcima koji su se u to vrijeme spremali za otpor nadolazećem fašizmu.
U vrijeme napada Njemačke na Kraljevinu Jugoslaviju, aprila 1941. godine, i ako nije bio vojnik, Pinki je, odazivajući se pozivu Partije, dobrovoljno stupio u vojsku i u borbi zarobljen. Prije transporta u sabirni logor, uspio je da pobjegne iz Rume, ponijevši sa sobom jednu bombu, koju je uzeo prilikom istovaranja municije, a sa privremenog aerodroma u selu Veliki Radinci, uzeo je mitraljez, i naoružan stupio u partizane na Frušku goru.
Pinki je bio jedan od organizatora bujega robijaša-komunista iz zatvora u Sremskoj Mitrovici. Poslije izvršenih priprema za bijeg, on je dobio zadatak da sa grupom naoružanih drugova sačeka bjegunce na izlasku iz prokopanog kanala. Kada su 22.08. 1941. godine, poslije pola noći, 32 zatvorenika jedan za drugim izašli iz podzemnog kanala, kraj samog zatvora, Pinki ih je sa svojim drugovima prihvatio i odveo na Frušku goru. Pošto je bilo odlučeno da četvorica ostanu na Fruškoj gori, a ostali prebace u Srbiju, Pinki ih je prebacio u Bogatić, gdje su ih prihvatili mačvanski patizani.

Pinki je bio neustrašivi borac. Prvi voz u Sremu digao je u vazduh, minom koju je sam napravio. Odmah poslije toga, usred dana, preobučen u domobransku uniformu, sa džakom na leđima, odlučio je da digne u vazduh i željeznički most na Bosutu i ako su mu drugovi govorili da most čuva jaka straža, on je ipak odlučio da pokuša. Prišao je ustaškom stražaru i zamolio ga da mu da vatre da zapali cigaretu. Pošto je pred sobom video domobrana, stražar ga je pozvao da uđe unutra, u baraku. Pinki je unutra ubio stražara, a zatim i drugog koji potrčao iz susjedne barake. Deset minuta kasnije, postavio je minu i digao most u vazduh.
Pinki je bio i prvi partizanski kurir iz Srema koji je u Vrhovni štab donio prve izvještaje o NOB u Vojvodini, poslije neprijateljske ofanzive u zapadnoj Srbiji i povlačenja partizanskih jedinica prema Bosni i Sandžaku. Od početka decembra 1941. godine, kada je po zadatku pošao na put, do početka januara 1942. godine, cijelog mjeseca, Pinki se probijao kroz neprijateljsku teritoriju i bio čak zarobljavan od četnika, ali je zadatak uspio da izvrši, i vratio se u Srem sa direktivama. Veza Vrhovnog štaba sa Sremom je bila, zahvaljujući njemu, uspostavljena.
Kada se, 10.06.1942. godine, vraćao sa akcije rušenja mosta, na putu Ruma-Veliki Radinci, zadržao su u selu Mala Remeta. U zoru je narod počeo da bježi na sve strane jer su u selo ulazili Nijemci. Pinki je zauzeo položaj i otvorio vatru, s namjerom da zaustavi Nijemce i omogući narodu da pobjegne u šumu. Kada je pokušao da se prebaci preko jedne čistine, mitraljeski rafal mu je presekao grudi..
Za narodnog heroja proglašen je 25.10.1943. godine.

titanik @ 18:42 |Komentiraj | Komentari: 0
subota, listopad 6, 2012
Logor na Banjici bio je najveći koncentracioni logor na području okupirane Srbije (1941—1944). Logor je radio od jula 1941. do oktobra 1944. Kroz ovaj logor za vreme čitave okupacije prošlo je 250.000 ljudi, a od tog broja njih 50.000 je streljano na stratištu u Jajincima. Danas je nekadašnji koncentracioni logor pretvoren u Muzej-dom Banjica.


Prva ideja o stvaranju koncentracionog logora na Banjici javila se maja 1941. godine. Bilo je potrebno stvoriti jedan veliki zatvorski prostor gde bi bili dovođeni ubeđeni protivnici Nemačkog Rajha kao i svi oni koji nisu podržavali Komesarsku upravu Milana Aćimovića.
Po ulasku SSSR-a u rat na strani antifašističke koalicije i početka prvih diverzantskih akcija partizana u Srbiji, stvaranje koncentracionog prostora u okupiranom Beogradu bilo je samo pitanje dana. Zvanično, Banjički logor je oformljen 5. jula 1941. Formalnu odluku o stvaranju logora doneli su nemački komandant grada Beograda i zapovednik Gestapoa u okupiranoj Srbiji, a sproveo ju je u delo tadašnji pomoćnik ministra unutrašnjih poslova Dragomir-Dragi Jovanović. Za logoraški prostor Nemci su odabrali bivši vojnu zgradu 18. pešadijskog puka „Kraljica Marija“ na Banjici. Prvi zatočenici iz unutrašnjosti Srbije prispeli su u logor 9. jula 1941.
Banjički logor se po formiranju počeo dograđivati. Najpre su ispražnjeni vojni magacini na spratu i prostorije su pretvorene u logoraške sobe. U dvorištu je podignuta visoka stražarska kula, iskopani su temelji za podizanje zida, a takođe su adaptirane i prostorije u suturenu.

Komandant logora na Banjici bio je nemački poručnik Fridrih Vili, dok je dužnost upravnika logora vršio Svetozar Vujković. Logor je zvanično bio u nadležnost Uprave grada Beograda, pa su tako u logorskoj upravi bili zastupljeni većinom srpski civilni organi koji su vršili razne administrativne poslove. Zamenik upravnika logora je bio Radovan Čarapić. Stražu i obezbeđenje logora davali su vojnici srpske žandarmerije, a kasnije Srpske državne straže i Srpskog dobrovoljačkog korpusa.
Zvaničnog banjičkog lekara je davao Gestapo i tu dužnost je sve do rasformiranja logora vršio SS major dr. Fridrih Jung, dok su u logoraškoj ambulanti i stacionaru radili uglavnom banjički taoci koji su se pre rata bavili lekarskom strukom. Pored Junga, dužnosti logorskih lekara su vršili i dr. Velizar Pijade (zatvoren kao Jevrej), dr. Žarko Fogaraš (zatvoren kao pristalica NOP-a) . Jedino je dr. Fogaraš preživeo logor.
Logor na Banjici je raspušten u oktobru 1944. Tada su se Beogradu približavali vojnici Crvene armije i NOVJ-a. Logorska arhiva bila je spaljena i jedino su zahvaljujući zameniku upravnika logora Radovanu Čarapiću ostale nedirnute pojedine banjičke knjige logoraša koje se i danas čuvaju u arhivu grada Beograda. Čarapić je najpre pustio na slobodu uhapšenike koji su dovedeni iz Gestapoa, a zatim je dao objave o puštanju svih zatočenika koji su se nalazili u logoru. Poslednji zatočenik je napustio logorsku kapiju 5. oktobra 1944. Taj dan se uzima kao dan kada je logor na Banjici bio raspušten.


titanik @ 12:58 |Komentiraj | Komentari: 0
utorak, listopad 2, 2012
U Sarajevu ima preko 350 ulica, a rijetke od njih nose ime nekog sportskog velikana, ili ljudi koji su svojim radom unaprijedili bh. sport. Jedan od ljudi koji nemaju ulicu je Bozidar Bosko Antic.

Rijec je o covjeku koji je i kao igrac i kao trener Sarajeva u glavni grad Bosne i Hercegovine donio titulu prvaka Jugoslavije.

Bozidar Antic rodjen je 7. januar 1944. godine u Sarajevu, a u isotimenom klubu 1965. godine pocinje nogometnu karijeru. Vec u prvoj sezoni je bio najbolji strijelac kluba sa 26 golova.

Bordo dres je oblacio ukupno 276 puta i postigao 140 golova.

Bio je clan generacije koja je 1967. godine osvojila prvu titulu prvaka Jugoslavije, cime su ujedno postali i prva ekipa koja je u Bosnu i Hercegovinu donijela taj trofej. U toj sezoni Bosko je u svim takmicenjima postigao 30 pogodaka, od cega 14 u ligaskom takmicenju, te je uz Boska Prodanovica i Vahidina Musemica bio jedan od najzasluznijih za osvojenu titulu.

U to vrijeme pojavila se parola "Dva Boska na dva coska, Musemija u sredini, za pobjedu ne brini".

Iste sezone Sarajevo je bilo na korak osvajanja duple krune. Tada su u finalnom susretu Kupa Marsala Tita porazeni od Hajduka (2:1). To je bio prvi put da se finalni susret ovog takmicenja igra van Beograda, a zrijebom, koji je po mnogima bio namjesten, domacinstvo je dobio Split.

Sarajevo je te godine igralo u Kupu sampiona. Tada je Sarajevo eliminisano u osmini finala od Manchester Uniteda koji ce te sezone i osvojiti svoju prvu titulu prvaka Evrope.

Prvi susret u Sarjaevu zavrsen je 0:0, dok su Englezi slavili u uzvratu sa 2:1. Nakon desetak minuta igre domaci su dosli u vodstvo golom Astona. Sporna siutacija dogodila se u 63. minuti, kada je nakon jedne akcije lopta izasla iz terena, pogodila fotoreportera, te dosla do Georga Besta koji pogadja za 2:0. Tri minute prije odlaska na odmor Delalic je postavio konacnih 2:1.

Dva puta je bio igrac sa najvise odigranih utakmica u sezoni i to u sezonama 65/66. i 67/68. Dobitnik je i srebrne znacke povodom obiljezavanja 70-godisnjice Fudbalskog saveza BiH.

Nakon sedam godina provedenih u Sarajevu, sa napunjenih 28 godina odlazi u Francusku gdje tri godine igra u Angersu i dvije u Caenu gdje zavrsava igracku karijeru.

Poslije zavrsetka igracke karijere, otisnuo se u trenerske vode, najprije u Francusku, a potom je 1983. godine uslijedio povratak u Sarajevo ito na klupu voljenog kluba.

Ponovo je doveo Sarajevo u finale Kupa Jugoslavije, ali ovaj put kao trener. Ipak, nije imao srece te je Bordo tim porazen od Dinama sa 3:2.

Godine 1985. pobjedom nad Crvenom Zvijezdom na stadionu Kosevo Sarajevo je po drugi put postalo prvak Jugoslavije. Sarajevo je tako postalo jedini klub iz Bosne i Hercegovine koji je dva puta podizao pehar namijenjen osvajacu jugoslovenskog prvenstva.

Bozidar Bosko Antic, koji je tako postao prvi covjek koji je sa Sarajevom kao igrac i kao trener stvorio jednu sjajnu ekipu predvodjenu reprezentativcima: Hadzibegicem, Pasicem, Bozovicem, Jozicem i Husrefom Musemicem.

Upravo je ovaj posljednji uspio ponoviti Anticev uspjeh - kao igrac i kao trener osvojiti titulu.  Kao trener mu je to poslo za rukom u sezoni 2006./07.

U jednom intervjuu prije par godina je izjavio: "Ne zaboravljam sarajevske dane, nisam bio primoran da odem, ali pokojna zena se lijecila u Beogradu. Shvatili su tada ljudi iz vlasti i kluba da sam morao otici", rekao je jednom prilikom Antic.

Vodio je jos Nogometnu reprezentaciju Togoa, a zatim i srbijanske timove Celarevo, Rad,  Sartid iz Smedereva, Vozdovac, Radnicki iz Nisa, a jedno vrijeme je radio i u Kini.

Umro je nakon teske bolesti 4. decembra 2007. godine, u Beogradu gdje je i sahranjen.

Bozidar Bosko Antic definitivno je licnost koja zasluzuje da jedna od ulica u njegovom rodnom gradu dobije ime po njemu.

titanik @ 12:37 |Komentiraj | Komentari: 0