Druze Tito mi ti se kunemo
  • Godine su prosle pune muka.
  • Ginulo se za slobodu nijemo.
  • Ili s pjesmom umesto jauka,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Veselje se siri na sve strane,
  • sad slobodno po zemlji idemo.
  • Al' velike pamticemo dane,
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
  • Praznik s'lazi na ulice
  • u oblake da letimo smjelo.
  • Nase pjesme zli neka se plase.
  • Druze Tito mi ti se kunemo.
racunajte na nas
  • U ime svih nas iz pedeset i neke
  • Za zakletvu Titu ja spev'o sam stih
  • Ne spominjem proslost ni bitke daleke
  • Jer rodjen sam tek posle njih
  • Al zivot pred nama jos bitaka skriva
  • I preti nam preti ko duboki vir
  • Ja znam da nas ceka jos sto ofenziva
  • Jer moramo cuvati mir
  • Racunajte na nas
  • Sumnjaju neki da nosi nas pogresan tok
  • Jer slusamo ploce i sviramo rock
  • Al' negde u nama je bitaka plam
  • I kazem vam sta dobro znam
  • Racunajte na nas
  • U nama je sudbina buducih dana
  • I neki se mozda i plase za nju
  • Kroz vene nam tece krv partizana
  • Racunajte na nas
  • Racunajte na nas
Put u Kumrovec
  • Oživi misao, putevi bježe,
  • Zagorje pjeva: kaj,
  • i srce igra, pjesmu doseže:
  • je li to Gupčev kraj?
  • Sutla vijuga: modra tkanica,
  • zar je to Tahijev dvor?
  • Gle, preko šuma i oranica
  • zamak gleda odozgor.
  • Odmiče cesta, ljepota dana,
  • i jesen sva od svile
  • miriše njiva zaorana
  • i jata ptica krile.
  • "O lijepa naša..." slova sjaju,
  • s kamena stih nas zove,
  • himna se rodila u ovom kraju,
  • da, himna zemlje ove,
  • Jurimo, jurimo, Kumrovec, eno,
  • pred nama kao na dlanu;
  • mašemo rukom uzbuđeno,
  • a riječi ućute, stanu.
  • I onda tišina: ožive slike,
  • stranice pjevaju, zbore,
  • promiču tako dani i bitke
  • kroz naše krvave gore
  • I dok čitamo sa zida slova:
  • "Ovdje se rodio Tito";
  • golub slijeće sa starog krova
  • i kruži ponosito
  • Susjed je vajar iskles'o lik,i kruži ponosito
  • što nas sad gleda blago,
  • slobode naše to je spomenik
  • i sveg što nam je drago.
  • i sveg što nam je drago.
  • Uniđem pod krov, dodirnem rukom.
  • Uniđem kolijevka leži mala,.
  • priprosta zipka s drvenim lukom
  • Maršala odnjihala!
  • I na ognjištu vatra se žari
  • ko simbol misli žive,
  • pucketa tiho i ko da zari
  • juriše i ofanzive.
  • O gori vatro, vječno, žarko
  • kao misao Tita,
  • i svijetli toplo ko sunce jarko
  • i budi uzorita
  • U tvome sjaju nek se rode
  • i nove naše snage,
  • i nek nas i dalje cilju vode
  • i zastave crvene, drage!
bolna lezi omladinka Mara
Nema zapisa.
Izvori informacija
Nema zapisa.
Informacije
  • Za pisanje bloga kao informacije uglavnom koristim objavljene tekstove sa neta ili iz knjiga sa tematikom iz perioda stvaranja JUGOSLAVIJE , Neki tekstovi su obradjeni a neki objavljeni originalno
Blog
četvrtak, srpanj 11, 2013
Midhat Begić (1911–1983) je rođen u Koraju, BiH, 1911, gdje je završio osnovnu školu, a gimnaziju u Sarajevu. Od 1930. do 1934. studirao je i diplomirao na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Od 1936. do 1941. bio je profesor u srednjoj školi u Novom Sadu i u Banjoj Luci. Ilegalno je učestvovao u NOP-u u Sarajevu od 1941. do 1945. Od januara do aprila 1945. radio je u ZAVNOBiH-u u Jajcu, a potom u Ministarstvu prosvjete BiH do 1950. god. Od 1948 do 1950. pohađao je Institut za društvene odnose u Begradu, a od 1950. do 1953. bio je lektor na Faculté des Lettres u Lyonu (France). Od 1953. do 1973. Begić je profesor na Filozofskom fakultetu u Sarajevu, gdje je predavao istoriju jugoslovenskih književnosti. Od 1966. do 1969. predavao je našu književnost na Sorbonni u Parizu. Penzionisan je 1973. kao redovni profesor Filozofskog fakulteta u
Sarajevu.

Počeo je objavljivati književnokritičke i putopisne radove uskoro poslije oslobođenja u listovima i časopisima: Oslobođenje, Odjek, Brazda, Život i Pregled. Bio je jedan od osnivača i prvi glavni urednik časopisa Izraz tokom nekoliko godina (1957–1963. god). Objavio je tri knjige eseja i studija pod naslovom Raskršća (1957, 1965. i 1976). 1963. godine mu je u izdanju Instituta slavenskih studija u Parizu objavljena studija na francuskom Jovan Skerlić et la critique littéraire en Serbie, koju je 1958. branio
na Lionskom univerzitetu kao doktorsku disertaciju. Pored toga, priredio je kritičko izdanje Sabranih dela Jovana Skerlića u 13 tomova, a u posljednjem tomu toga izdanja štampao je studiju o piscu: Jovan Skerlić – čovek i delo. Uz ove radove ističu se svojim obimom i studije objavljene u časopisima: Umjetnik novele Dinko Šimunović (Izraz, 1962) i Poetska čistota Nečiste krvi Borisava Stankovića (Život, 1972) koje su posthumno objavljene u knjizi Umjetnost propovijedanja (“Veselin Masleša”, Sarajevo
1984). Napokon, u prvoj svesci Radova Odjeljenja za književnost i umjetnost (ANUBiH, 1972) izašao mu je oveći istorijski pregled razvoja književnosti u Bosni i Hercegovini od 1945. do 1970. Posthumno su objavljena Djela Midhata Begića u šest tomova 1987. godine (Veselin Masleša–Svjetlost, Sarajevo).

Za svoje radove na polju književnosti dobio je Šestoaprilsku nagradu grada Sarajeva i Dvadesetsedmojulsku nagradu SRBiH. Odlikovan je, Ordenom rada II reda, Ordenom zasluga za narod sa srebrnom zvijezdom, Ordenom rada sa crvenom zastavom i Ordenom zasluga za narod sa zlatnom zvijezdom.

Od 1974. do smrti bio je član Savjeta Republike BiH.

Za dopisnog člana ANUBiH izabran je 1967, a za redovnog 1973. godine.
titanik @ 18:43 |Komentiraj | Komentari: 0
četvrtak, lipanj 6, 2013


 

Bio je seljak. Vodja ustanka 1941. u podrucju Bosanskog Grahova. Clan Komunisticke partije Jugoslavije je od 1939. godine. Poslije okupacije Jugoslavije 1941. godine, radio je na pripremanju ustanka u svom kraju i postaje komandant odreda ustanika, s kojim 27. jula 1941. oslobadja Bosansko Grahovo. Istice se izvanrednom hrabroscu u mnogobrojnim sukobima s Italijanima i ustasama. Kao komandant bataljona IV krajiske brigade poginuo je pri jurisu na bunkere u Sanskom Mostu.

titanik @ 19:05 |Komentiraj | Komentari: 2 | Prikaži komentare
četvrtak, travanj 25, 2013
Conrad von Schubert, njemacki diplomat koji je od 1943. do 1945. godine bio tajnik njemackog veleposlanstva u Zagrebu:

“Stepinac me podsjecao na katolicke fanatike iz srednjeg vijeka. On mozda nije mentalno izvanredan, ali je bio izuzetno energican. Od pocetka do kraja hrvatski nacionalist. Bio je jako antisrpski nastrojen i premda je ideološki bio protiv nacionalsocijalizma i ustasa, saradjivao je sa obama kako bi ojacao svoje nacionalisticke ciljeve i borio se protiv Tita i boljsevizma. Bio je vrlo politicki aktivan, i iako je odabrao da ne bude javno isturen, njegove su veze s Vatikanom i Svicarskom bile poznate i koristene."

titanik @ 19:18 |Komentiraj | Komentari: 0
petak, travanj 12, 2013




Sremski front je formiran u II svjetskom ratu, krajem 1944. godine.  Formirale su ga  njemacka vojska koja se povlacila iz oblasti Beograda i snage NDH koje su im bile takticki potcinjene. Do 03.12.1944. god.  takticku komandu nad Sremskim frontom imala je  II oklopna armija, a  zatim  Armijska grupa E.  Za  nemacku armiju  imao je veliki znacaj, jer se na tom mjestu stitio jedini put za izvlacenje Armijske grupe E preko Sarajeva i Slavonskog Broda u Panoniju. Za Saveznike je Sremski front imao znacaj kao lijevo krilo prodora III ukrajinskog fronta Crvene armije u jugozapadnu Madjarsku. U prvoj fazi, NOVJ, ojacana dijelovima Crvene armije, drzala je inicijativu u svojim rukama. Tokom decembra 1944. preduzeta je velika ofanziva jugoslovenskih i sovjetskih snaga u cilju proboja fronta. Njemacke snage bile su prisiljene na povlacenje, i odbranile su se krajnjim naporom, uz pomoc prednjih eselona Armijske grupe E koji su poceli da pristizu preko Save. Tokom januara 1945. njemacke snage preduzele su protivofanzivu u cilju ispravljanja i stabilizovanja fronta. Nakon toga, zavladalo je relativno zatisje do aprila. Jugoslovenska armija energicnim napadom probila je Sremski front 12.1945. godine, i prodrla duboko na zapad, goneci osovinske snage na  povlacenje i oslobadjajuci taj dio Jugoslavije. Poslije rata na podrucju Opstine Sid podignut je Spomen-park „Sremski front“. 



titanik @ 15:37 |Komentiraj | Komentari: 0
ponedjeljak, travanj 8, 2013
Rođen je 27. marta 1911. u Ljubljani, Slovenija, a porodica je živjela u selu Spodnje Pirniče, općina Ljubljana—Šiška. Tamo je i Rozman proveo svoje djetinjstvo. Otac mu je 1914. nestao na ruskom frontu, i ostavio porodici malo zemlje i trošnu kuću.

Rozman je, završivši četiri razreda osnovne škole, radio kod seljaka kao čobanin i sluga. Kako su mu se sestre udale, Sud je Francu i njegovom mlađem bratu odredio staratelje koji su ih više iskorištavali nego što su se o njima brinuli. Na njihovu sreću, dobili su, poslije mnogih, za staratelja Tina Rožanca, kasnije komunista i narodnog heroja. On je braću izveo na put i omogućio im da nauče zanat. Uticao je odsudno na Franca da postane klasno svjestan radnik i simpatizer Partije.

Franc je pekarski zanat naučio u Ljubljani, kod majstora Cimpermana. Poslije je, izvjesno vrijeme, radio kao kalfa kod istog tog majstora. Prijavio se dobrovoljno za odsluženje vojnog roka, u želji da ga prime u neku podoficirsku pilotsku školu, jer ga je privlačio vojnički poziv. Odbijen je zbog nedovoljne školske spreme, pa je vojni rok odslužio u pekarskoj četi, u Petrovaradinu, i dobio čin kaplara.

Poslije odsluženja vojnog roka, pokušao je da otvori u Medvodama svoju pekaru. Sam je radio sve poslove, i na kraju bankrotirao. Umoran i razočaran, odlazi u Italiju, da se dobrovoljno javi u talijansku vojsku i da se bori u Etiopiji. Nisu ga primili, jer se u međuvremenu rat već završio, a uz to su, izgleda, sumnjali da mu je namjera da prebjegne na stranu Etiopljana.

U jesen 1936. među prvima odlazi preko Italije u Francusku, a odatle u Španiju, gdje je učestvovao kao branilac prve odbrane Madrida, u novembru 1936. U proljeće 1937. poslat je na podoficirski kurs, koji je završio s vrlo dobrim uspjehom. Za kratko vrijeme je savladao ruski i španski jezik. Izvjesno vrijeme radi kao prevodilac sovjetskih instruktora. Primljen je i u KP Španije. Otresit i hrabar, besprijekornog vojničkog držanja, poslat je na oficirski kurs u Albasetu. Poslije završetka kursa, postaje poručnik i komandir čete bataljona "Dimitrov", u 15. internacionalnoj brigadi. Kasnije je unaprijeđen u čin kapetana, i postavljen za komandanta bataljona. U vrijeme povlačenja u Francusku, februara 1939, opet komandira bataljonom i vrlo vesto ga izvlači iz opkoljavanje.

Od 1939. do 1941. je u francuskim logorima, a aprila 1941, po direktivi Partije, odlazi na rad u Njemačku. Jula iste godine bježi iz okoline Lajpciga, gdje je radio kao pekar, i stiže, augusta, u Zagreb, odakle se pješke probija u Sloveniju i stiže u Ljubljanu.

Početkom septembra 1941, određen je za komandanta 1. štajerskog bataljona, kojim komandira u mnogim akcijama, i u poznatom pokretu prema Brezicama, u oktobru i novembru, kada su partizanske jedinice pokušale da spriječe masovnu deportaciju slovenačkog stanovništva. Kad se bataljon podijelio na manje grupe zbog zime, odlazi u Ljubljanu, gdje je postavljen za komandanta 2. štajerskog bataljona. Njime komandira u pokušaju bataljona da se probije u njemačku okupacionu zonu, u decembru 1941, a poslije povratku logoruje na brdu Pogled, kod Ljubljane, gdje obučava borce.

U proljeće, bataljon prerasta u 1. štajersku partizansku brigadu, oko koje se obrazuje 2. grupa odreda. Rozman komandira u mnogim borbama, u maju i junu 1942, između ostalih kod Jančja i Mujave. Juna, grupa odlazi preko Notranjske i Gorenjske za Štajersku, gdje se probija početkom septembra, poslije teških borbi i danonoćnih marševa.

Dolaskom u Štajersku, organizira nove partizanske jedinice, a na početku 1943, poslije reorganizacije, postaje komandant 4. operativne zone, a 14. jula 1943 — komandant Glavnog štaba kada je naredbom od 1. maja 1943, unapređen u čin general-majora. Iduće godine, 1. septembra, unapređen je u čin general-lajtnanta.

Kad je 7. novembra, zajedno s grupom viših oficira, isprobavao novi engleski laki minobacač, kod Petrove Vaši, jedna mina je eksplodirala u samoj cijevi, i smrtno ga ranila. Istog dana je umro u bolnici Kanižarnica, kod Črnomlja.

Franc Rozman je tri puta ranjen: jednom u Španiji. i dva puta u Jugoslaviji.

Narodnim herojem proglašen je 11. novembra 1944. godine.

titanik @ 18:48 |Komentiraj | Komentari: 0
ponedjeljak, ožujak 11, 2013
Rođen je 10. aprila 1913. godine u selu Drežniku, kod Karlovca. Nekoliko godina pred rat, Stjepan Abrlić je radio u Beogradu kao kamenorezački radnik.

Pre odlaska u Kosmajski partizanski odred, avgusta 1941. godine, kao član jedne od diverzantskih grupa u okupiranom Beogradu učestvovao je u paljenju okupatorske štampe, kamiona i garaža; vršio je i druge slične akcije.
Po dolasku u odred bio je najpre borac, a zatim desetar. Posle prve neprijateljske ofanzive, krajem 1941. godine, prešao je sa Odredom u Sandžak, ali se februara 1942. godine vratio i uskoro postao kurir između Okružnog komiteta KPJ za Mladenovac i srezova - Šumadije.

Bio je jedan od najhrabrijih boraca u Odredu. Odred mu je poveravao najteže zadatke i uvek bio siguran da će ih on izvršiti. Prilikom povratka odreda iz Sandžaka, u okolini Valjeva i Rudnika, u selu Trešnjevici, svojim primerom je povukao sve borce da jurišaju na nadmoćnijeg neprijatelja. Polovinom februara 1942. godine, u selu Živkovcu, Odred se noću, iznenada, sukobio se sa jakim četničkim snagama. Snalažljiv i hladnokrvan, Steva je prvi počeo da baca bombe na četnike. Pridružili su mu se i ostali partizani. Za nepun čas bilo je razbijeno pet stotina četnika. Istakao se, isto tako, i u borbama u Beljini i Dučini.

Kao kurir, Steva se neumorno i neustrašivo probijao kroz zasede i fašistička uporišta uspostavljajući i održavajući prekinute veze između Mladenovca i Šumadije. Radio je i na prebacivanju boraca iz Beograda i drugih mesta u odred. Desetine boraca, zahvaljujući njemu, uspešno su se prebacile u partizane.
Kada je veza Kosmaj - Šumadija bila učvršćena, Steva je, početkom 1943. godine, bio određen za političkog komesara jedne čete Kosmajskog partizanskog odreda.
Aprila 1943. godine četu su u selu Lisoviću, kod Barajeva, napale i opkolile jake snage Nemaca i ljotićevaca. Pri proboju iz obruča, Steva je - nalazeći se u prvim linijama čete - u jurišu poginuo.

Ukazom predsednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 9. oktobra 1953. godine, proglašen je za narodnog heroja.


titanik @ 19:04 |Komentiraj | Komentari: 0
utorak, ožujak 5, 2013
Ljubljena moja ženice,

Pišem na brzinu kako bi stigao ovo pismo otpremiti. Pisao sam jednom već to pismo.

Sutra odlazi i Edita će ti ga sigurno poslati. Ako uzmognem poslaću i ovo drugo. Od srca se nadam da će bar jedno stići u tvoje ruke.

Mnogo bi htio da kažem, ali ne znam što bi ti kazao. Tuga i očaj, i ne vjerujem da ćemo uopšte izvući žive glave odavde, tako da se čudim šta nas drži u životu. Jedino što znam da imam tebe i djecu kod kuće. Sve su moje misli i želje usmjerene ka Vama i donekle sam sretan samo kada sam u mislima sa Vama, kada se igram sa dragom dječicom i osječam tvoju blizinu kraj sebe. Sav sam izgubljen, ni sam ne znam šta pišem. Znam da bi trebao pisati o sebi, ali to bi bili sami užasi i grozote, čitave stranice o ubijanju i klanju, tako da bi samo još više otežao tvoj ionako težak život.

Mogu ti reći toliko da je još jedino Aco od cijele familije živ. Svi ostali su poubijani. Hrane nas očajno-10 dkg brašna dnevno, a iz paketa oduzimaju svu hranu za kuhanje i kruh-tvoji paketi su dobro kamuflirani, dobivam ih ispravno a batine i ubijanja su i danas na dnevnom redu. Sve ono što se prića o logorima, kako je dobro je laž. Znam da od molbe nema ništa, jer za Jevreje nema izlaza prije svršetka rata, ukoliko nas prije toga ne ubiju.

Nemoj se ljubljena ljutiti na mene i oprosti mi npravde koje sam ti nanjeo. Želio bih opet biti s tobom, da to ispravim, jer tek sam u logoru spoznao što si ti bila a što si sada za mene. Ne ljuti se ako u pismu očajan. Vjeruj, ove tri godine su me ubile, učinile bezosječajnim za sve, tako da nisam u stanju iskazati ono što srce osjeća. Kažem, ti si jedina misao i svrha moga života, a znam da sam bio bjednik koji te je zapostavljao, koji ti nije nikakve radosti životu priuštio i koji bi rado, da mu se pruži prilika, sve to ispravio.

Ne zamjeri, već oprosti, jer čovjek umije cijeniti ono što je posjedovao istom onda kad izgubi.

Boli me pomisao da se možda više nečemo vidjeti, da neću nikada više čuti dragi glas tvoj i naše djece, djece koja se neće ni sječati svoga oca, ali vjerujem ipak da će na njega pomisliti.

Najviše vjerujem tebi, da češ ih odgajati onako kako sam ja to zamislio.

Pokušaj jos jednom sve za moje izbavljenje. Prodaj svu moju garderobu, ako je potrebno da bi nabavila novac. Znaš li bilo šta o mami i Pubi? Čuo sam da su negdje oko Otočca u Lici.

Emil i ostali prijatelji su mrtvi.

E, da hoću ja imati sreću da svoju ljubljenu Vesnu i djecu opet vidim i grlim i ljubim.


KRAJA NEMA

28.8.1944.god, Jasenovac
Pismo Isaka Danona-Geze upučeno ženi Vesni Danon i kčerkama Idi i Neli

titanik @ 16:28 |Komentiraj | Komentari: 0
ponedjeljak, veljača 18, 2013


titanik @ 18:50 |Komentiraj | Komentari: 0
subota, siječanj 19, 2013
Posljednjih godina uobičajeni srpski pozdrav pobjedi ili nekom uspjehu su tri visoko podignuta i raširena prsta (palac, kažiprst i srednji prst) desne ruke. Ako upitate bilo kojeg Srbina od kada se ovaj pozdrav koristi među Srbima, najčešći odgovor će biti: oduvijek.

Međutim, istina je malo drugačija. Niti na jednom dokumentu koji potječe iz razdoblja prije Drugog svjetskog rata ne postoji ni slovo zapisa o upotrebi simbola 'tri prsta'.

Kad se prelistaju dokumenta iz Drugog svjetskog rata za očekivati je da će se ovakav pozdrav vidjeti na slikama pripadnika Ravnogorskog četničkog pokreta čiji ga 'nasljednici' najviše koriste. Međutim, na nečije razočarenje, ne postoji niti jedna slika koja prikazuje Srbe sa tri podignuta i raširena prsta. Postoji nešto slično, ali to nije taj simbol.

Ali zato, na nečije veliko iznenađenje, postoje brojne slike koje prikazuju hrvatske domobrane i ustaše kako pred rimokatoličkim svećenikom polažu zakletvu 'poglavniku' sa tri raširena prsta desne ruke.



Prisega hrvatskih domobrana podizanjem tri prsta

Međutim, ni ustaše nisu bili suviše originalni; ovaj simbol preuzeli su od njemačkih SS jedinica. Kopirajući SS-ovce, ovu zakletvu, osim ustaša, preuzeli su i ostali fašisti i nacisti širom Europe.



Prisega danskih nacista



titanik @ 22:17 |Komentiraj | Komentari: 3 | Prikaži komentare
ponedjeljak, prosinac 3, 2012
Rođen je 23. novembra 1893. godine u selu Svračkovo, kod Užičke Požege. U Prvom svjetskom ratu borio se u srpskoj vojsci. Poslije rata vratio se u svoje selo i bavio se kamenorezačkim zanatom. Postao je član Komunističke partije Jugoslavije, a zatim i član Mjesnog komiteta KPJ u Užičkoj Požegi. Patrijsko-političkom djelatnošću naročito se istakao poslije 1938. godine, kada je partijski rad u srezu naglo oživio.

U NOB stupio je jula 1941. godine, zajedno sa svoja tri sina. Kada je, 1. marta 1942. godine, u Čajniču formirana Druga proleterska udarna brigada postavljen je za zajmenika komandanta I bataljona. Prilikom napada II proleterske udarne brigade na italijanski garnizon u Čajniču, u noći između 30. aprila i 1. maja 1942. godine, uletio je u italijanski bunker, uhvatio pušku za cijev i kundakom ubio nekoliko zaprepašćenih italijanskih vojnika.

Poginuo je u III neprijateljskoj ofanzivi, 12. juna 1942. godine, na Živnju, severno od Gacka, u borbi protiv Italijana i četnika, koja je trajala cijele noći. U svitanje se bataljon morao povući, jer je ostao bez municije. Petar Leković je zastao da golim rukama odvaljuje stenje, otiskuje ga na neprijateljske vojnike i štiti odstupnicu bataljonu, koji se povlačio uz brdo. Izrešetan je kuršumima neprijatelja u trenutku kada je odvaljivao poslednju stenu, da bi je otisnuo na neprijatelja.

Marta 1942. godine, još za života, odlukom Vrhovnog štaba NOP i DVJ, proglašen je za prvog narodnog heroja Jugoslavije. U „Biltenu Vrhovnog štaba“ broj 14-15 (za februar i mart 1942) o proglašenju Petra Lekovića za narodnog heroja piše:

„Po odluci Centralnog komiteta Komunističke partije Jugoslavije, a na predlog Vrhovnog štaba NOP i DV Jugoslavije daje se naziv narodnog heroja zameniku komandanta u jednom bataljonu Druge proleterske NOU brigade, drugu Petru Lekoviću, koji je kroz čitavo vrijeme od devet meseci svoga učešća u borbi protiv okupatora u redovima partizana pokazao veliku hrabrost, požrtvovanost i odanost Narodnooslobodilačkoj borbi, i u kojoj je počinio više junačkih podviga.

titanik @ 21:44 |Komentiraj | Komentari: 1 | Prikaži komentare